Zrobiłam nas na szaro

I Was też - miałam pisać więcej, a wyszło jak zawsze ;)

No ale cóż - jest jak jest, czasu nie oszukam. Nie da się go dosztukować z pożyczek od tych, co mają za dużo (a znam takich!). A jak już się chwila wolna pojawi, to staram się ją przemienić w produkt jakowyś, więc w necie mnie mało ostatnio także w charakterze gościa.

No dobra. szkoda czasu na dywagacje o braku czasu. Do pokazywania marsz. 

Jak być może wiecie, bo chyba kiedyś pisałam, Młody Człowiek jakiś czas temu wykopał nas z sypialni przemieniając ją w swój pokój ;) W związku z czym nasze wyrko zostało rozłożone na klepki i wyniesione do piwnicy, materac powędrował do potrzebujących, a my ze spaniem do salonu/pokoju dziennego/jadalni/kuchni/sypialni na narożnik.

Jadnak mąż stwierdził, po roku spania na "rozkładanym" i po kilku dłuższych służbowych wyjazdach, nieuchronnie łączących się ze spaniem na wygodnych hotelowych wyrkach, że to nie to. I zasugerował zmianę lokalizacji.

A jak mąż coś sugeruje, to niesłychanie szybko staje się to rzeczywistością. I tak oto już po tygodniu antresola, dotychczas królestwo własne męża, stała się przestrzenią wspólną.

Na antresolę prowadzą schodki. Składane, co ma niebagatelne znaczenie przy dziecku namiętnie uprawiającym wspinaczkę.

A tuż na wprost tych schodków idealnie wpasowało się nasze "stare" wyrko :) Normalnie jak robione na miarę. Chciało by się rzec - szyte na miarę. Tymczasem szyte było wszystko co wokół wyrka.

Czas jakiś temu (ze dwa lub trzy lata pewnie) dostałam od Mamy potężny wałek szarej tkaniny. Ciężkiej i zgrzebnej dość. Dość wąskiej. I kolorze idealnym - szarym. Było tego z 10 lub więcej mb. 

Dwa lata temu wyprałam, wyprasowałam i... zapakowałam do piwnicy. A teraz było jak znalazł - gotowe do szycia! :)

Jak zwykle (mogę tak powiedzieć, bo to już drugi) powstał zagłówek. Jak dla mnie to mega praktyczne rozwiązanie: wszystko co wieczorem i w nocy potrzebne mam pod ręką...

... w podręcznych kieszonkach.

Nie bawiliśmy się w innowacje, zastosowaliśmy stary i sprawdzony sposób montażu: nity i śruby. Niektórych może odrzucać, ja lubię takie "detale".

Tym razem do kompletu powstała też kapa. Wprawdzie leże jest na górze, nikt niepowołany tam nie zagląda, ale ja lubię, jak jest pościelone.

Jedyną ozdobę stanowi pas z fabrycznych brzegów tkaniny. Była tak wąska, że musiałam zszyć kapę z dwóch szerokości.

Do kompletu w sypialni idealnie wpasowała się poducha od Mamy :)

Ale to nie koniec zmian. Bo mój mąż, najlepszy z najlepszych, zasugerował również, że "skoro już nie pracuje w domu to podzieli się ze mną biurkiem, żebym miała gdzie szyć". Taaaaa... Zmusić mnie niemal musiał do realizacji tego planu! Bo "przecież się nie zmieścimy, bo będzie stukać, bo niewygodnie, bo nie ma gdzie prasować..."

Czasem jednak warto się słuchać męża ;)

Od tygodnia mam swój kąt do szycia! Niedostępny dla Dziecia, ukryty przed wzrokiem gości, wszystko mieszczący... I okazuje się, że mogę tam nawet szyć wieczorami gdy Witas śpi! Jupi! Szycie wraca do łask! :)

I jeszcze jedno - miejsce jest cudnie oświetlone w dzień naturalnym światłem wprost na blat. No nie może być lepiej! :)

A na lato, gdy światło z "fajnego" zmienia się w "morderczy żar" mamy prowizoryczną zasłonkę montowaną na uchwytach (tu w wersji odsłoniętej). Jak to bywa z prowizorkami: są najtrwalsze. Ta ma już 2 lata :)

Na szczęście moja "wprowadzka" nie zmusiła męża do całkowitego pozbycia się jego rzeczy. Kącik muzyczny: zachowany! :)

A tak wygląda nasza wspólna przestrzeń w szerokim planie. Całkiem przestronnie jak na jakieś 10 m2 pod skosem, nie?

Jeśli bym miała marudzić, to jedynym minusem są schodki. I nie chodzi o to, że strome, tylko że trzeszczą, jęczą i piszczą. Ale mogę z tym żyć ;) Wchodzę na górę i nie schodzą pół dnia!

I naprawdę bosko się tu śpi...

Dopisek, bo bym zapomniała: wszystkie przemeblowania mąż zrobił całkowicie sam. Powynosił, pownosił, poustawiał, zamontował. Taki jest fajowy :)

A tkaniny zostało mi jeszcze ok 5-6 metrów. I bardzo mi się w szyciu spodobała, więc chyba wykombinuję z niej jakiś ciuch... Zobaczymy. W każdym razie - mam gdzie go uszyć ;)

Black&White

Zmienna i niejednorodna jest natura człowieka.

Czasem człowiek próżnuje blogowo tygodniami, a czasem klepie posta codziennie ;)

Cóż poradzić - każdy z nas ma w sobie trochę czerni i trochę bieli. A czasem ma je i na sobie.

Najwyższa już pora pokazać wreszcie coś z tego, co udało się uszyć w czasie Wielce Oczekiwanego Szyciowego Urlopu, Który Okazała Się Opieką Nad Chorującym Dzieciem ;) 

Uszyła się wówczas druga po szarej sukience rzecz z punto - czarna elegancka bluzka.

Wiadomo jak to jest z rzeczami najprostszymi - z tą bazą, co to do wszystkiego pasuje, na każdą okazję itd., itp. - zawsze tego brakuje. Postanowiłam więc kupić czarne punto i uszyć sobie "najprostszą czarną bluzkę", bo strasznie mi taka była potrzebna, zwłaszcza do jednej spódnicy. Oczywiście jak punto przyszło okazało się, że ma ten odcień czerni, który "gryzie" się z czernią na spódnicy. No nie wiem jak Wy, ale ja mam lekkiego szmergla na tym tle i nie mogę się zmusić do założenia jednocześnie dwóch "czarnych" rzeczy, z których jedna idzie w zielone, a druga w brąz. Wiecie o czym mówię? Jak nie to proszę się nie przyznawać, będę sobie mogła wierzyć, że jednak rozumiecie i że to nie z moją głową coś nie teges ;)

Tak czy siak - plan MUSIAŁ ulec modyfikacji, w związku z czym uszyłam sobie bluzkę "zupełnie niezwyczajną", która na dodatek pasuje mi wyłącznie do ołówkowych spódnic ;) Na szczęsście tych mam od groma i trochę, bo to mój codzienny biurowy styl :)

I na dodatek jest to bluzka z baskinką - czymś, co od czasów nastoletnich wzbudzało mą największą niechęć, jak wszelkie falbanki, koronki, ozdóbki i frędzelki - jako elementy obciachowe i dla "paniuś". No to przyszła pora i na mnie...

model: 114, Burda 8/2012

źródło

materiał: dzianina punto (80% akryl, 20% wiskoza), szerokość 1,50m, zużyłam ok 1,20mb

rozmiar: 34 

modyfikacje: 

- dość znaczne zwężenie po obu bokach,

- pogłębienie zaszewek tyłu

- nie dodawałam zapasów na szwy

- zrezygnowałam z zamka zostawiając "pęknięcie" wykończone guziczkiem

-  skrócenie całości korpusu - na przodzie o ok 1,5 cm, na tyle ok 4 cm (ale to modyfikacja wymuszona przez moje krótkie plecy, nie przez model)

Bluzka trochę mnie przy szyciu zaskoczyła. Raz - swoją obszernością. naprawdę sporo musiałam ściąć w szwach bocznych pod pachami, gdyby nie lenistwo pewnie lekko zwężyłabym rękawy. Zaszewki na tyle też pogłębiłam i wydłużyłam, także szew środkowy zszyłam "głębiej".

Dość mały okazał się też dekolt, jednak nie przeszkadza mi to - to ciuch szyty z przeznaczeniem na jesień i zimę i zbytnie wydekoltowanie to nie jest coś co mnie przy chłodach pociąga :)

Nie tykałam konstrukcji baskinki - ma bardzo fajny krój, jest dłuższa z tyłu, i pięknie się układa.

To też zasługa tego, że plecy mają zaokrąglony dół. Nie wiem jak by się to szyło z tkanin nieelastycznych (baskinka jest oczywiście krojona po skosie, ale zawsze na jednym boku włókna będą się układały inaczej niż na drugim), ale przy dzianinie wszystko spasowało się doskonale.

Bardzo ładnie układały się też zaszewki przodu więc i je zostawiłam w spokoju, choć generalnie kusiło mnie dopasowywanie całości do sylwetki. W sumie obszernością bluzki nie powinnam być zaskoczona - zdjęcie w Burdzie nie kłamie i widać, że bluzka nie jest obcisła.

I baskinka - świetnie się układająca, wdzięcznie falująca i "robiąca" mi biodra ;)

Wprawdzie nieco przesłania ozdobne zameczki mojej nowej ulubionej ołówkowej, ale mogę jej to wybaczyć ;)

Kupiłam sobie ostatnio fajny zestaw - za coś koło 5 zł mieszanka 120 różnokolorowych guziczków (nazywało się to "Baw się z nami guzikami", nabyłam w lokalnej pasmenterii), jeden z nich od razu znalazł swoje miejsce :)

 Gdyby komuś było mało zdjęć - więcej znajdzie w SEGREGATORZE

Bluzka w pracy się sprawdza, może to dobrze, że nie jest za ciasna, zostawia jakąś swobodę ruchu. A czasem trzeba wstać od biurka i pobiegać z segregatorami ;)

Za piękne graficzne zdjęcia odpowiada - jak zawsze - Mąż :)

Bardzo dziękuję za życzenia noworoczne. Sobie na ten rok życzę między innymi by bywać tu może nie zawsze codziennie, ale jednak częściej. I żeby mieć czas na robienie rzeczy, które będzie warto tu pokazywać ;)

Jakoś się kula

To był dziwny rok.

Na pewno bardzo intensywny.

Trudny. Choć w ostatecznym rozrachunku na plus.

Rok zmian i niełatwych, ryzykownych decyzji. Stawania nad krawędzią i zaglądania jak głęboko da się spaść. Oraz ciągłego odkrywania, że Ktoś spaść nie pozwoli, bo mocno trzyma za rękę.

Rok szalonego wariowania z Witkiem i przez Witka ;)

Rok wytężonej pracy i lenienia się bez wyrzutów sumienia, jak nigdy dotąd - zawsze gdy tylko nadarzy się okazja.

Rok zakupów w sieci. Chyba jestem uzależniona od niektórych stron ciuchowych... 

Rok prawie bez zakupów włóczki!

Rok poznawania nowych fajnych osób, które są jakby "od zawsze".

Rok mizernego blogowania, niestety (bez tego - tylko 16 postów! A bywało ich po kilkadziesiąt...)

Rok niezrywania z robótkami, wbrew ograniczeniom czasowym.

Rok, który minął nadzwyczaj szybko. Ledwo się zaczął, a już się skończył.

Przeleciał jak śnieżna kula... Śnieżna... Widział ktoś śnieg? Nie żebym tęskniła ;)

Ale skoro nie śnieżna to może taka?

W domu dekoracji zbytnio nie lubię, świątecznych sporo mam z lat ubiegłych. Choinkę Wit ubierał w małą armię drewnianych figurek. Więc tylko kilka kul powstało do Witkowego pokoju.

Zawisły na karniszach pozbawionych zasłon - jakoś się nie złożyło by je po praniu zawiesić i tak już zostało... Dzięki temu tylko one zdobią wymyte okno, przez które wpada to nieprawdopodobne grudniowe słońce. Ostre jak nigdy więcej w roku.

I kręcą się wokół własnej osi poruszane ledwie wyczuwalnymi podmuchami powietrza...

Każda kula powstała z 20 (!) kółek wyciętych jako tako równo ;) ze skrapowego papieru, poskładanych i posklejanych wg tej instrukcji. 

Idealny relaks dla głowy po całym dniu spędzonym z chorującym maluchem ;) I tak - choróbska za nami, a one wzrok cieszą. I doszedł nam nowy przedspaniowy rytuał - pacanie kulek ;)

A od jutra potoczy się rok nowy. Mam nadzieję, że troszkę łatwiejszy - przydałoby się nieco oddechu ;)

Na pewno będzie kolorowy - o to zadbamy sami!

I Wam tego też życzę - by było kolorowo. I niech się kręci!

Do zobaczenia w 2014!

Kufajka

Tak się ostatnio porobiło, że więcej mam czasu na druty niż na pisanie i zdjęcia. Szyciowe wyczyny jeszcze nie doczekały się sesji, a w międzyczasie już powstał kolejny zestaw czapka/nie-do-końca-szalik - tym razem dla Witasa - oraz grubaśny, cieplaśny sweter podomowy.

I jego to dziś udało się cyknąć. Cóż - od dwóch dni, czyli od momentu kiedy wysechł po blokowaniu, mam go na grzbiecie non stop. Wystarczyło poczekać na mniej mroczny moment dnia ;)

Dziś na chwilę wylazło coś jakby słońce. I oto one, zdjęcia. Jak na tego typu udzierg przystało - wszystkie bez wyjątku są kanapowe.

Dziergałam z dostanej od Mikołaja (czyli tego gościa z 6.12.) włóczki Merino Bulky YarnArtu. Trochę mnie niepokoiła niska zawartość wełny w mieszance (tylko 30%, reszta akryl) ale też pociągała grubość i mięsistość włóczki...

Ostatecznie, jak na sweter domowy, jest super.

Metryczka:
model: brak, z głowy i na bieżąco
włóczka: YarnArt Merino Bulky (100m/100g, 30% wełna 70% akryl), 6 motków
druty: KP 7,0 mm i 5,0 mm (mankiety)

Jest grubaśny, przytulaśny, grzeje jak złoto. I jest też odpowiednio ciężki - nie ma irytującej lekkości 100% akrylu, ale też nie jest za ciężki (przy tej grubości mógłby to być problem)...

I jeszcze coś - świetnie się z takich grubasów dzierga. Sweterek powstał w kilka popołudni, a gdyby mi bardziej zależało żeby pocisnąć, to i 2-3 by wystarczyły.

Po kilku dniach namysłu i próbkowania zdecydowałam się na połączenie ściegu gładkiego z podwójnym ryżem. A już po nabraniu oczek na górę zdecydowałam, że tym razem raglan, a nie con-sron. I chyba na dobre to swetrowi wyszło.

Ryżem robione są rękawy, listwa przodu/kołnierz i kliny zaczynające się pod pachami i systematycznie poszerzające się na przód i tył.

Od początku chciałam mieć jakieś zapięcie, ale nie guziki. Stanęło na dwóch napach. Mogłyby być większe, ale i te dają radę.

Kołnierz można nosić wyprostowany - tworzy wówczas rodzaj stójki i świetnie grzeje podgolony kark ;) Ale można go też wywinąć, jak tu.

No to jeszcze trochę zbliżeń - na grubaśne, ryżowe rękawy...

... na listwę z zatrzaskami...

...połączenie dołu i listwy...

... oraz okolice zadnie ;)

I jeszcze trochę. Bo z kilku efektów jestem bardzo zadowolona. Np z tego jak ładnie "wykończyła" się listwa - oczka brzegowe przerabiałam zawsze na prawo, dzięki czemu na brzegach powstały delikatne guzełki, idealnie pasujące do ryżu.

Dół, żeby zapobiec zwijaniu i zbytniemu ściągnięciu dzianiny, zamykałam podwójną nitką. I powstał fajny, ciężki "łańcuch", który brzeg nie tylko zamyka ale i wykańcza estetycznie.

Rękawy natomiast wykończyłam krótkim (4 cm) mankietem ściągaczowym.

No i połączenie gładkiego prawego i ryżu - uwielbiam!

Sweter to raglan od góry, z listwą dorobioną z oczek nabranych na brzegu, zero zszywania (przy tej włóczce byłoby ciężko o dobre szwy). W raglanie początkowo dodawałam oczka w co 2, a później w co 4 rzędzie, dzięki czemu przy ramionach powstał fajny łuk. Od pach systematycznie poszerzałam korpus, żeby było na maksa luźno i wygodnie.

A teraz mam jeszcze przed sobą perspektywę kilku wolnych dni. I nową włóczkę, tym razem przyniesioną przez pracowego Gwiazdora. Trwa próbkowanie, plany się krystalizują... ;)

Włóczka bliżej mi nieznana, ale fajna - dość gruba i gryząca 100% wełna, szara, rzecz jasna ;)

PS. Zdjęcia w szarościach, ale w wyglądzie swetra absolutnie niczego to nie zmienia ;)

PS.2. Dziękuję Synkowi za to, że jego drzemki trwają na tyle długo, że da się machnąć "sesję", obrobić zdjęcia i jeszcze post skrobnąć. Dobry Synek... :*