Nie ma jak refleks ;)

Strasznie już dawno Kath zaprosiła mnie do zabawy w zwierzenia. Ponieważ zwierzeniowo jest u mnie dość często ostatnio, to chyba będzie to dobry moment, żeby temat pociągnąć i ostatecznie zakończyć :)

No to wywlekam, pięć (nie do końca ważnych) prawd o sobie:

1. Jestem nienormalna :) Mam chyba jakiś rodzaj nerwicy natręctw. Myję ręce kilkanaście razy dziennie, ubrania w szafce układam wg systemu (nie mówiąc już o trójetapowej selekcji garderoby przy zmianie wystroju szafki z zimowego na letni i odwrotnie ;) ), doniczki na parapecie mam ustawione rozmiarami oraz typem roślin w nich zasadzonych, a numery telefonów zapisuję zawsze wyłącznie w jedynie słusznym układzie 3+3+3 dla komórek i 3+3+2+2 dla stacjonarnych (nawet jeśli zapamiętuję je inaczej). A! I do wszystkiego niemal robię tabelki w excelu ;)

2. Nie tylko prawie nie słucham muzyki, ale jeszcze na dodatek nie chodzę na koncerty - tu akurat wychodzi mój lęk przed tłumami. Ostatnio (czyli półtora roku temu) o mało co poszłam na koncert Ayo ;) Ale A. ostatecznie nie mogła, ja nie miałam kasy i... nie poszłyśmy. Nie macie pojęcia jak mi ulżyło. Na koncercie plenerowym byłam raz, prawie 11 lat temu, i siedziałam tak daleko sceny, że nie wiem czy to się w ogóle jeszcze liczy jako obecność.

Ayo - Down On My Knees
Załadował: Ayo

3. Uwielbiam pozować do zdjęć. Kiedy nikogo chętnego do cykania nie ma pod ręką pozuję sama sobie. Naprawdę potrafię urządzić sobie całą sesję - łacznie ze zrobieniem specjalnego makijażu (uwielbiam!), doborem stroju i miejsca... Wiem, że to delikatnie podpada pod narcyzm, ale sprawia mi taką przyjemność, że nie potrafię i nie chcę odpuścić ;)

4. Miewam ostre fazy gastronomiczne. Jak mnie najdzie na jedzenie czegoś, gotuję to niemal nałogowo. Kiedyś ciągle robiłam zupę cebulową, później tartę po wiejsku, później (aż do teraz) polędwiczki w śmietanie. No i nieprzerwanie od dzieciństwa pyry z gzikiem :) Gdy wraz z Młodym byliśmy mali i zbliżała się jakaś okazja świąteczna, zapytani co byśmy zjedli, zawsze odpowiadaliśmy chórem "pyry z gzikiem!". Taaa, typowo świąteczne i wykwintne danie ;)

5. Mam zapędy grafomańskie. Jednym z objawów jest ten blog. W założeniu miał być niepisany, ale chyba nie wyszło. Oczywiście pisałam kiedyś pamiętnik (mam wszystkie tomy gdzieś schowane do dziś), pisałam też wiersze (po czym je - ach! jak malowniczo i dramatycznie - spaliłam, na szczęście), popełniłam kilka opowiadanek (też gdzieś je mam, muszę odszukać, pewnie się pośmieję), a ostatnio, nieco przymuszona fortelem przez A., napisałam recenzję książki dla dzieci. Takiej, na którą składa się w sumie kilka zdań. Do poczytania na Strychu.

Niech no ja pomyślę, kto się jeszcze nie spowiadał... Rooda? ;)

Teraz dopiero doczytałam, że wyznań miało być 7... Cóż, ponieważ już z pięcioma miałam problem, to pozostałe dwa sobie odpuszczam :)

Gdyby się okazało, że w tak zwanym międzyczasie zapomniałam jeszcze o jakichś zabawach to proszę się przypomnieć.

Mama

Frau Dorota... Najkochańsza pod słońcem.

Potrafi fuknąć kiedy trzeba, w końcu nieznośne dziewuchy ktoś czasem musi ustawić do pionu :)

Z drugiej strony to ona nauczyła mnie, że warto śpiewać piosenki o niczym, bo chce się śpiewać po prostu. Że przytulanie się jest najważniejsze na świecie. Że czasem trzeba się poświęcić i stracić, by później coś zyskać.
I że rozmawianie jest niezbędne. Przegadanie. Zamęczenie tematu. Zawsze :)

Poza tym - jestem skórą z niej zdartą. No sami zobaczcie...



Spokój! Tiaaaa.....





Po kim mam podbródek, no po kim? ;)



Wszystko mogę jej powiedzieć na ucho...



Wiecie co jest cudne? Mama codziennie zagląda na bloga :)

Myślę, że nie dzieje się nic...

... no, nic robótkowego, bo poza tym dzieje się aż za dużo (i niekoniecznie tak jak bym chciała).
Robię więc craftowy rachunek sumienia.

I co się okazuje?

Po pierwsze - trwa kolejna wymianka Craftladies - tym razem pod hasłem "kolorowo". Ale to na razie sikret ;) Więc ciii... Prezenty posłane, do czasu publikacji wszystkich prac na forum obowiązuje cisza wymiankowa :) No to się zamykam.

Po drugie - powstaje coś z podwójnej czekoladowej Peonii. A w zasadzie - powstawało. W dwa dni Świąt powstały - w rekordowym, jak na mnie, tempie - dwa rękawy i niemal 1/3 pleców.









No, ale nic dziwnego, ze powstawało szybko na drutkach 5,5mm :)

Za to z początkiem roku zachciało mi się czegoś nowego - i szydełkowego. Postanowiłam zatem uzupełnić swoją kolekcję (kolekcja - sztuk 1, haha :) ) serwetek-obrusów. Po raz piewrszy szydełkuję z kordonka Aidy - i jest ciężko. Jak dla mnie nitka za bardzo się skręca :( Walczyłam jednak dzielnie w ubiegły weekend (tak tak, chłopcy grali, ja szydełkowałam) i oto co mam - mniej więcej 20% tego co chcę :)









Szydełkowałam też w pociągu do Wawy. Generalnie - zero reakcji współpasażerów, może dlatego, że sami faceci :) Ale gdzieś w Kutnie wsiadła mama z - na oko - 12/13 letnią córką. Od razu zaczęły się szepty ;) I w pewnym momencie mama powiedziała coś, co mnie zmroziło: "Tak, to szydełko. Kiedyś uczyli tego w szkole". To teraz nie uczą? Biedne dzieciaki (btw - z podstawówki, choć mnie uczono, nie pamiętam z robótek nic, później się sama nauczyłam :) ).

No dobra, przyznam się. Głównie ostatnio zajmuje mnie On. Sama nie sądziłam, że tak mi był potrzebny :) Że tak mnie wciągnie. Że tak jestem uzależniona...



Nie było łatwo mnie przekonać (bo ja nie lubię laptopów!). Hehe, jasne ;)

Boys will be boys :)

Lubię spędzać czas z chłopakami. Choć mam kilka babskich grup wsparcia (craftówny i ekę ze studiów - pozdro girls ;) ), nie da się ukryć, że jakoś bardziej ciągnie mnie w męskie towarzystwo i (poza nielicznymi wyjątkami) z chłopakami kumpluje mi się łatwiej niż z dziewczynami.

Może to wina tego, że mam młodszego Brata, że to on był towarzyszem dziecięcych zabaw w szpital polowy, a kilka lat później wysłuchiwał mojego nieszczęsnego marudzenia jak się w kimś zabujałam i komentował w swój bezlitosny facetowski sposób? Czyja by to wina nie była - z chłopakami mi po drodze.

I nawet zupełnie mi nie przeszkadza kiedy przez cały niemal weekend widzę ich tak:



Dzięki chłopaki, fajowo się bawiłam.

Варшава на български *

W weekend oddawałam się uciechom stolycy. Głównie były to uciechy domowe - o tym w następnym wpisie.

Udało się jednakowoż zrobić kilka przejażdżek po miachu (zwiedzanie piesze zimą odpada ;) ), i spotkać się w przemiłym craftladiesowym gronie.

Spotkałyśmy się, nieprzypadkowo, w bułgarskiej restauracji Nesebar. Obecne były Gagu, Rooda, mła i Gagulowa Czapa.


Gagu i Rooda


Gagu prezentuje Czapę


ja też się Czapie nie oparłam ;)

Jak już wspomniałam wybór miejsca nie był przypadkiem. W Poznaniu bułagarskiej knajpki nie ma, a przynajmniej ja nic o tym nie wiem (jeśli ktoś wie - pls o info!). Bułgarska kuchnia to dla mnie absolutny No1, więc jak tylko wiedziałam, że będzie Warszawa, wiedziałam, że będzie też Nesebar.

Najadłam się do granic możliwości, było pysznie (choć w BG bywało pyszniej). A raczyłyśmy się tym:


чушка бюрек - czuszka bjurek


сирене по шопски - ser po szopsku **


гювеч - gjuwecz


кебапчета - kebabcze razy dwa


мусака - musaka

* Warszawa po bułgarsku
** przepis nie do końca ten, ale podobny :)

Mam nadzieję, że nie narobiłam koszmarnych byków. A nawet jeśli tak - to, że nie odbiorą mi z tego powodu dyplomu ;)