kropki nad i

Zmrożony róż i o zaletach dobrego bloku

2012-01-30T00:00:00.000+01:00

W zasadzie to powinien być post bez zdjęć, a przynajmniej bez zdjęć "z wkładką". Ale przyzwyczaiłam do nich już i Was i siebie, więc jednak pokażę co mam...

Mam też jednak nauczkę, że robienie zdjęć w pośpiechu, tuż po pobudce, samodzielnie (bez stałego, zaufanego, ofukanego ale jednak sprawnego fotografa), w ciąży, nietwarzowej "fryzurze", w golfie i w mechatej chuście daje efekt następujący: na wszystkich fotografiach odnajdujemy "walenia wyrzuconego na brzeg" ;)

Ale od początku.

Chustomania trzyma i nie zamierza odpuścić. Jak tylko w czwartek wrzuciłam Angorę Gold BD na druty, tak zajmowałam się nią w każdej wolnej chwili. I choć tych chwil nie było zbyt wiele, w szaleńczym tempie 5 dni powstała chusta :) A dziś powędrowała już w świat. Najpierw jednak powstała ta straszna sesja.

Model: Frozen leavesby Anusla (z modyfikacjami, o których za chwilę)

Włóczka: Alize Angora Gold Batik Design, kolor 3048 (80% akryl, 10% moher, 10% wełna)

Druty: KP 4,5mm i 7,0mm

Jak wspomniałam - wzór jest trochę zmodyfikowany. Po pierwsze dodałam środkowe oczko. Raz, że nie byłam przekonana do tych wielgachnych dziur. Dwa, że tak wydawało mi się łatwiej - wiadomo, bliższe temu co już znane. Oczko dodałam zaraz na początku i przerabiałam cały czas na lewo po prawej i na prawo po lewej, co ładnie uwypukliło listki.

Drugą modyfikację poczyniłam za Dziergam Sobie - dziękuję za inspirację! Też skróciłam bordiurę, jeszcze bardziej zresztą. I znów przyczyny były dwie - tak wydało mi się ładniej (obejrzałam chyba wszystkie wykonania tej chusty na ravelry, a trochę ich jest...), poza tym - straszliwie coś mi się nie zgadzało ze wzorem w końcówce schematu 2. W ogóle te schematy były dla mnie nie do końca czytelne, jakiś dziwny był ich układ i często posiłkowałam się zdjęciami.

Schemat 3 pominęłam zupełnie - nie podobał mi się, zwłaszcza poprzedzony prawymi oczkami sprawiał wrażenie mocno przyciężkie. A sprawdziłam w praktyce - prułam prawie 5 cm :)

Tu kończą się niestety w miarę sensowne zdjęcia z dzisiejszej sesji. Na zakończenie, w ramach żartu, zdjęcie Izy z miną "naturalną", to znaczy kiedy nie usiłuje wyglądać "miło" ;P

A teraz - moje ulubione detale :) Bo po modyfikacjach chusta bardzo mi się podoba. Uważam, że ma świetny balans kształtnych listków i odpowiednio ażurowego brzegu. A'propos brzegu - zamykałam znów metodą zamknąć oczko, dorobić oczko i chyba przy niej pozostanę, pasuje mi. Plus, oczywiście, większe druty.

Mechatość! :)

Niestety - niewiele dobrego mogę powiedzieć o włóczce. Nie wypowiem się w kwestii koloru - to kwestia wyłącznie gustu, podobnie jak efekt pasów (moim zdaniem fajniej by wyglądały bardziej rozmyte przejścia, a róż mi się nawet podoba - co mnie samą zaskoczyło...).

Inną sprawą jest jakość. Generalnie - na chustę może być, ale gdybym kupiła tę włóczkę na ciuch... Niby decydując się na mieszankę z zaledwie 20% naturalnych włókien mogłam się tego spodziewać, a jednak Luna, której proporcje były podobne, jest znacznie przyjemniejsza - i w dotyku i w blokowaniu.

Na szczęście w blokowaniu pomogły mi DRUTY. I tym razem za ich pomocą powstały też ząbki :)

W tym miejscu OGROMNIE chciałabym - raz jeszcze - podziękować Intensywnie Kreatywnej za drutowe natchnienie i post na blogu, dzięki któremu nie musiałam wyważać otwartych drzwi i od razu wiedziałam skąd takie druty wziąć :)

W "praniu" sprawdzają się rewelacyjnie!

Tym razem, dodatkowo, pomogło mi mające niebawem nastąpić "powiększenie stada". Bo z tego powodu w domu pojawiły się piankowe puzzle, po odpowiednim zestawieniu idealnie nadające się na podkładkę pod upinaną chustę :) Dzięki niej jest w co wbijać szpilki i można blokować tak jak lubię, czyli z napięciem na full. O!

Od wczoraj zaś podganiam BWP. Przymiarki sugerują, że jest szansa, że nie podzieli on losu swego poprzednika, czyli czarnego domowca. Idzie całkiem nieźle, z korpusem jestem w okolicach talii. Nadal tylko niepokoi mnie ilość włóczki. Zobaczymy.

Jednak odkryłam w międzyczasie, że chusta na drugiej parze drutów to coś, co warto mieć w zanadrzu... A Em odkryła, że chciałaby mieć chustę na lato... Więc pewnie jutro narzucę coś lekkiego, plan już jest :)

I ja tam byłam, JESZCZE nic nie szyłam...

2012-01-28T17:30:00.003+01:00

... ale to pewnie niebawem nastąpi.

Mają TAKI park maszynowy, że grzechem byłoby nie skorzystać :)

Ale o czym ja mówię?

Otóż wczoraj nastąpiło oficjalne, a dziś - użytkowe, otwarcie pierwszej w Poznaniu Kawiarenki Szyciowej - NITKI.

Nitka to takie miejsce, gdzie można robić niemal wszystko czego dusza zapragnie, a są to same miłe rzeczy. Można skorzystać ze wspaniałych maszyn (doliczyłam się 8, są na godziny) w tym owerloka, hafciarki i filcówki, można się poradzić, a nawet pójść na kurs/warsztaty, można kupić materiały i dodatki piękne jak nigdzie, a do tego zjeść ciacho, napić się kawki albo soku i przyjemnie pogadać. Zapomniałabym, można też podziergać ;)

No to teraz zapraszam - zajrzycie tam okiem mojego aparatu (większość zdjęć jest poruszona, to z emocji ;) )

Na gości czekały przepiękne babeczki (tak, mówię też o Właścicielkach ;) ), te do jedzenia prezentowały się tak

Wersja specjalnie dla dziewiarek ;)

Więc się nie hamowałam ;P

Na przeszycia czekają całe połacie cudnych tkanin; obejrzałam i sfotografowałam tylko część, a i tak niemal nie padłam ze szczęścia :) Tkaniny można wykorzystywać na miejscu, można "brać na wynos" (chyba będą też dostępne on-line, jak tylko strona ruszy). Zapowiadane są też nieprzeciętnej urody dodatki: taśmy, lamówki i wstążki, guziki i inne piękności. Część jest już na miejscu, część zmierza zza mórz i oceanów nawet.

Bliżej przedstawię tylko kilka z moich faworytek.

Czy Was też ekscytują takie zestawy? Ledwo się oparłam, żeby jakiegoś nie wynieść ;)

No i trochę o samych wnętrzach: jest pięknie. Niestety nie sfotografowałam (obleganych) mebli z części kawiarenkowej, ale i tu zauważycie dbałość o detale.

Rzut oka na park maszynowy :)

Niestety - trzeba już zmykać. Jeszcze tylko ostatni rzut oka...

Nie, na pewno nie ostatni. Pojawię się tam nie raz :)

Nitka mieści się na osiedlu Literackim (ul. Wergiliusza 47B), na razie ma stronę na fb, ale niebawem ruszy też "tradycyjna" strona on-line (jak tylko się to stanie - umieszczę baner na pasku bocznym).

Dziewczynom życzę powodzenia - uważam, że to bardzo fajny projekt (sama zresztą kiedyś marzyłam o stworzeniu takiego miejsca, ale na marzeniach poprzestałam...).

A wszystkim Poznaniankom (choć nie tylko) szczerze polecam - warto zajrzeć, choćby po to, by pooglądać te cudne wzory :)

Nowości i starości*

2012-01-25T19:45:00.000+01:00

Czy ktoś mógłby powstrzymać mnie przed wydawaniem?? ;)

No dobra, stan konta skutecznie zaczyna to robić ;) Ale tyyyle rzeczy kusi kobietę...

Na przykład prasa. Wchodzę Ci ja do "saloniku prasowego" (nie "bywam" ostatnio nigdzie niemal, więc jak już się z domu wypuszczę, to zwiedzam...), a tam atakują mnie nowości wydawnicze. Dzięki bogu - wydawcy jednak nie czają się na moją kasę aż tak bardzo, bo zdecydowana większość prasy "robótkowej" jest mocno średnia.

Ale nowej burdy pominąć nie mogłam.

Podoba mi się w niej niemal każdy model (tu można zobaczyć wszystkie), a że kupiłam głównie dla tych kilku, to można powiedzieć, że jestem do przodu ;)

Plan jest taki, że luty będzie miesiącem szycia. Chyba machnę sobie nawet - na wzór Brahdelt - jakiś banerek, może to mnie zmobilizuje żeby plan zrealizować ;)

ZDECYDOWANIE podoba mi się odnowiona Sabrina. Idea jest taka: obserwujemy wybiegi i przenosimy je do naszych szaf za pomocą dzianin. Mam nadzieję, że to nie pomysł na jeden numer, a kierunek, w którym pismo podąży.

Modele już tak rewelacyjne jak sam pomysł nie są (choć i tak nie jest źle), najbardziej spodobały mi się sweterek-żakiecik a'la Chanel...

... i żakiet z wyłogami. Na ten mam już nawet włóczkę, choć moja wersja znacznie będzie odbiegała od pierwowzoru :)

Fajnym pomysłem jest też, pojawiający się co kilka modeli, kącik "lekcja stylu", czyli co z czym łączyć. Trzymam za nową Sabrinę kciuki.

Wczoraj dotarła też przesyłka z e-dziewiarki...

... z włóczkami na chusty: czerrrrwoną Angorą Special (Vlad?)...

... i różową, cieniowaną Angorą Gold BD (na chustę zamówioną).

Mam też - wreszcie! - miarkę do drutów! Ha! Czy tylko ja mam takie zboczenie, że MUSZĘ mieć wszystko jednej firmy? Bardziej mi się miarka Addi podobała, ale KP wygrało, bo takie mam druty... Cóż. Grunt, że działa :)

W przesyłce były też, rzecz jasna, próbki. Ale schowałam je od razu głęboko, żeby nie kusiły ;)

Za to dałam się skusić i zaczęłam Frozen Pink (czyli Frozen Leaves w wersji dla K.). Przyznaję się bez bicia - MUSIAŁAM sprawdzić jak wychodzą te listki :) Idzie ładnie, choć wiem już, że wolę chusty z cieńszych nici :)

Ale nie samymi robótkami żyje człowiek (a zwłaszcza kobieta). Kosmetyki.... Chyba muszę przestać czytać te przeklęte blogi, bo to przez nie nagle ubzdurałam sobie, że muszę mieć pomadkę nude... A że nie umiałam wybrać - mam dwie :)

tak, one są nude, jak się je nałoży na usta

Skoro już przy kosmetykach jesteśmy - padło ostatnio w komentarzach, że potrafię malować kreski. Cóż, chciałabym. Niestety, póki co, jest tak se. Czasem wyjdzie idealnie, czasem wyjdzie... bokiem. Żelowy liner ma to do siebie, że bardzo szybko zasycha i nie da się zetrzeć tego co "wyjedzie". Można jedynie pogrubić :) Dlatego uparcie ćwiczę kreski, powstrzymuję się przed skróceniem rączki pędzelka (złej baletnicy...) i dokumentuję.
To kreska z wczoraj (tu ma już ładnych parę godzin)...

... to z dziś.

Widać, gołym okiem, że idealne i TAKIE SAME nie są. Grunt, że z daleka i "w życiu", czyli wśród mrugania i pod okularami, nie wyglądają fatalnie :) No i stanowią, w związku z nagłą manią cieniowania się neutralnie oraz miłością - równie nagłą - do nudziaków na ustach, najwyrazistszy element mojego make-up'u. A bez make-up'u to ja sobie życia nie wyobrażam, musicie wiedzieć.

Zmykam tymczasem, niestety - nie do drutów. Ale, żebyście zbytnio nie tęskniły, zostawiam Was z kolejną narcystyczną fotką ;)

* te tytułowe "starości" to ja, rzecz oczywista ;)

Uprzejmie donoszę...

2012-01-22T22:59:00.002+01:00

a) ... że jestem wyjechana chwilowo, ale wrócę niebawem.

b) ... że jednak MOGĘ ROBIĆ NA DRUTACH w samochodzie :) (dowód rzeczowy A, nie-do-końca-pełen, ale musicie uwierzyć - mogę)

c) ... że nie uległam Waszym pokusom (ha-ha!) i jednak zaczęłam czarnego Blaira (ze względu na "radosny" kolor oraz obawę, że może dopasowywanie na sobie czegokolwiek w obecnym stanie, a z zamysłem noszenia tego także "po", nie jest najlepszym pomysłem, zwłaszcza jak się dzierga "na motywach" i przy nie-za-dużych zapasach włóczki (mam 3 motki... ponoć jest wydajna...), otrzymał on robocze - ale pewnie i ostateczne - miano Blair Witch Project ;) ). Dziergam raglan od góry (ale dodaję oczka nietypowo) i jestem na etapie, kiedy odłożone oczka czekają na przemienienie się w rękawy, a ja radośnie lecę tułów/korpus proooosto w dół. Zapowiada się ok. Czego na zdjęciu, oczywiście, nie widać :) (dowód rzeczowy B)

d) ... że mam chwilowo etap ciążowego zachwytu nad sobą, w związku z czym mogę Was uraczyć zdjęciami z sesji, którą sobie ostatnio strzeliłam :) (dowody rzeczowe C i D)

Nawet jest to nie do końca robótkowo od czapy, bo pokazuje Wspaniałe Właściwości Adaptacyjne Dzianiny Wykonanej Ręcznie :) Sweterek na sylwetce "pojedynczej" prezentował się tak:

a więcej tu

Wiecie co? Mimo koszmarnej akrylowatości Klasika, z którego go zrobiłam, nadal ten sweterek lubię :)

e) ... że chyba już wiem jaka chusta powstanie z estonki. Miała być maksymalnie ażurowa, ale po gruntownym przestudiowaniu szuflANNdii mam inny plan :)

f) ... że kocham żelowy eyeliner! Możecie wierzyć lub nie, ale utrzymuje się BEZ ZARZUTU cały dzień, niestraszne mu nawet delikatne tarcie oczu i drzemki :)

edit: ważne pytanie na koniec
czy wyświetlają Wam się polskie znaki przy tej czcionce?

Proszę Pana, proszę Pana, taka jestem za-ko-cha-na...

2012-01-19T20:08:00.002+01:00

Znacie tę piosenkę?

"Proszę pana, proszę pana
Taka jestem zakochana
I czy uwierzy pan
Że mnie w ten dziwny stan
Na nowo wprawia wciąż
Mój własny mąż"

Uwielbiałam ją w dzieciństwie i dziś... mam tak samo :) Ale nie o tym miało być...

Bo od paru godzin jestem zakochana niejako nadprogramowo... W Estonii, a raczej w estońskich zdolnych rączkach, które wyczarowują TAKIE CUDA!

Natrzaskałam zdjęć... Normalnie zrobiłam włóczce profesjonalną sesję ;)

Czy widzicie te kolory? Czy rozumiecie, że po prostu nie mogłam się jej oprzeć? Zwłaszcza, że Demon Nieodpartej Potrzeby Dziergania Chust nie zamierza opuścić mojej głowy i dłoni...*

Nitka jest cieniutka tak "w sam raz". Oczywiście (jeśli wierzyć zapewnieniom sprzedającej z allegro), ręcznie przędziona i ręcznie farbowana.

No cudo!

Wrzucam ją na druty jak tylko skończę... coś, czego jeszcze nawet nie zaczęłam. Ale zacznę dziś, zaraz - taki jest plan. Po prostu muszę zrobić sobie czarny, rozpinany, dość obszerny sweterek. Ciągle takiego potrzebuję. Włóczkę mam od dawna, tylko zdecydować się nie mogłam. Wczoraj przeszukałam ravelry, gdzie - jak się okazało - mam zapisane same małe sweterki... Cóż, to "na zaś" :)

Na szczęście trafiłam do Ewy K. i przypomniał mi się jej cudny Blair. Mój sweterek będzie "na motywach".

Ale wierzcie mi - wprost zmuszam się do zaczęcia tego projektu... A i tak jest niezerowa szansa, że "przerywnikiem" będzie coś chuścianego :)

Później koniecznie trzeba będzie machnąć drugi sweterek dla Emi - ofc jeśli okaże się, że ten różowy pasiaty jest ok :) Bo łatwiej zrobić niż dostarczyć :/

A później będę już mogła podziergać moją pierwszą estonkę...

A na koniec, dla tych, którzy nie znali śpiewa Sława Przybylska :)

* Demon na tyle jest silny, że zamówiłam też jeszcze jedną "chustową" włóczkę dla siebie, namówiłam koleżankę żeby chustę chciała i chyba nie zamierzam na tym poprzestać ;) Jest spore ryzyko, że w najbliższej przyszłości wszystkie prezenty ode mnie będą chustami. No bo przecież: ile chust można wydziergać dla siebie? ;)

Mam i ja!

2012-01-17T21:20:00.005+01:00

No i piękną chustę każdy już ma ;)

Czy ja nie przynudzam z tym codziennym pisaniem? Nie wiem jak to się dzieje, ale po prostu tak jakoś wychodzi, że "ciągle coś". Ciągle coś mam do pokazania :)

Dziś "rano" obfotografowaliśmy Fogginko (tak, nazwa to "wielce sprytne" połączenie słów fog i Ginko). Przy czym "rano" należy rozumieć umownie. Raz, że wstawanie ostatnio nie jest naszą mocną stroną, a dwa, że ciemno było jak o zmierzchu. Stąd zdjęcia, technicznie, takie se. Ale do wiosny czekać nie zamierzam i chwalę się teraz.

Otóż i ona: chusta numer dwa. Chusta wykonana dla mnie. Z włóczki, z której zawsze chciałam zrobić chustę, ale nie wiedziałam jak :)
Moja lekka, fioletowa ginko-mgiełka

zrób zdjęcie jakie mam ładne ząbki :)

Tradycyjnie -motać można się różnie

Można też w ferworze walki z chustą zacząć przypominać małego nietoperka :)

Info techniczne:

Model: Ginkgo Shoulderette Shawl by Maggie Magali

Włóczka: Luna Madame Trocote, z tego co wiem już wycofana, niestety (moja ma kolor 434)

Druty: KP 4,0 mm i 6,0 mm

Jak widać - chusta ma ząbki. Wprawdzie powyciągałam je w zupełnie innych miejscach niż zakładała autorka, ale i tak jestem zadowolona. Ten efekt udało się osiągnąć dzięki Waszym poradom, zastosowałam polecaną przez kilka osób metodę "zamknąć oczko, łańcuszek zrobiony drutem, znów zamknąć". Plus dodatkowo przeskoczyłam na szóstki już w przedostatnim rzędzie borderu (tym z dziurkami) i nimi jechałam do końca.

Spora zawartość włókien sztucznych (tylko 30% to moher) spowodowała, że chusta nie zblokowała się "na sztywno", ząbki nie mają ostrości ząbków małych kociąt, ale taki efekt jest - jak dla mnie - wystarczający. Kolor na tym zdjęciu najbardziej jest zbliżony do rzeczywistego.

A wczoraj zaszalałam i kupiłam... włóczkę estońską :) Planuję z niej jakąś chustę, oczywiście. Najlepiej możliwie ażurową. Mąż optuje za Gail, rozważam też Leaves Dancing Modell 118/9 lub Dew Drops Shawl...

Niestety, to nie koniec zakupowych szaleństw: moim łupem padło dziś też 5 sztuk odzieży quasi-ciążowej oraz spory zapas cudeniek kosmetycznych (to wszystko przez blogi kosmetyczne, np. ten albo ten).

Ale za to jakie mam teraz piękne retro kreski! Ha!

Niezłe CIACHO

2012-01-16T23:08:00.003+01:00

Są takie obszary działalności Bogini Domowego Ogniska, w których - niestety/stety* - nie sprawdzam się zbyt dobrze.

* niepotrzebne skreślić. Dlaczego prawidłowe - w zależności od oczekiwań i osobistych skłonności - mogą być obie opcje wyjaśni się za chwilę :)

Generalnie: gotuję (nieźle ponoć), sprzątam (ostatnio mniej, ale daleko nam do domów, które musi ratować Perfekcyjna Pani Domu), piorę (to akurat kocham, mniej układanie w szafach...), szyję, dziergam, reperuję, dbam o ogólny ład finansowy, miłą atmosferę i plany na weekend :) Z chęcią też przyjmuję gości.

Jednego NIE robię prawie nigdy - nie piekę. Nie potrafię, nie kręci mnie, nie odczuwam potrzeby. A ponieważ gotowe wyroby mnie nie zadowalają (wystarczy przeczytać skład by się zniechęcić do jakichkolwiek ciastek kupnych) - prawie nigdy nie ma u nas "słodkiego".

Co nie oznacza, że na słodkie nie ma chęci... ;)

Drugą moją idolką (poza Antheą oczywiście, BTW nie wiem jak w ogóle można wpaść na pomysł by w polskiej wersji programu "grał ją" ktoś inny, przecież to o nią w tym chodzi!) jest Martha S. :)

I to dzięki jej programowi pojawiło się u nas ostatnio to:

Ciasteczka owsiane z bakaliami i czekoladą. Niebo w gębie. I w dodatku - każdy potrafi je zrobić. Serio, jeśli mi się udało - uda się największej kuchennej niezdarze :)

Oczywiście oglądając program przepisu nie zanotowałam, z pamięci (wzmocnionej dzięki Ginko ;) ) i na oko zrobiłam zakupy - jak się okazało całkiem nienajgorsze - a później odszukałam w necie jakiś przepis na owsiane ciastka Marthy. Nie znalazłam "tamtych", ale zbliżone owszem. Znalazłam w Kuchni Agaty (przepis podam za nią, ale dodam swoje uwagi i obserwacje)

Składniki (na ok. 45-55 sztuk, w zależności od rozmiaru):

1 i 1/2 filiżanki mąki pszennej (Agata pisze, że filiżanka ma ok. 240 ml, ja odmierzałam takim "ciut większym" kubkiem)
1 łyżeczka ~~sody~~ - nie miałam, dałam proszek do pieczenia w zbliżonej ilości
1 łyżeczka soli (koniecznie!)
~~1 filiżanka~~ masła - dałam kostkę osełki czyli ciut większą niż zwykła, moja miała 300g
~~3/4 filiżanki brązowego cukru~~ - nie miałam, całkiem pominęłam
3/4 filiżanki białego cukru - dałam mniej ciut, następnym razem chcę zastąpić miodem, mniej więcej połową szklanki, bo ciastka nadal były słodkie mimo pominięcia cukru brązowego
2 jajka
aromat waniliowy - miałam mało, dałam więc też trochę cukru waniliowego, następnym razem pewnie zrezygnuję albo kupię wanilię w laskach
2 i 1/2 filiżanki płatków owsianych
~~1 i 1/2 filiżanki~~ rodzynków - dałam bliżej nieokreślone, ale niemałe ilości rodzynek, posiekanych w spore kawałki suszonych śliwek i fig, tak po niecałej paczce każdego dodatku
~~garść groszków z gorzkiej czekolady~~/drobno pokrojonej czekolady - dałam 1/3 tabliczki

+ z konieczności, bo strasznie to wyszło gęste, trochę mleka. Ile? No tak kilka chlustów :)

Przygotowanie:
Masło ubić z cukrem na lekką masę (tu moja uwaga - następnym razem masło najpierw rozpuszczę - cała masa wychodzi baaaardzo gęsta, wręcz ciężko ją wymieszać, myślę że ten zabieg może sprawę ułatwić). Wbić do niej kolejno jajka oraz dodać wanilię. Krótko wymieszać. Wsypać mąkę wymieszaną z sodą, połączyć z maślaną masą. Wmieszać płatki owsiane, bakalie oraz czekoladę.

Z ciasta formować kulki (każą z łyżki stołowej masy), układać na papierze do pieczenia, lekko spłaszczając dłonią.

Mnie się "kulki" nie udały, wykładałam "paćki", które później usiłowałam jakoś uformować, ze średnim powodzeniem :) Moja rada - lepiej by były jednak nie za duże (moje maja koło 5cm średnicy i centymetr grubości), stołowa łyżka powinna więc być raczej niepełna.

Piec ok. 10-12 minut w 170°C. Po wyjęciu z pieca pozostawić na ok. 5 minut na blasze, po czym przełożyć na kratkę - do ostudzenia ciasteczek.

Ciastka są rewelacyjne! Z zewnątrz chrupiące (zwłaszcza tuż po upieczeniu), w środku lekko wilgotne. Mają wyraźny owsiankowy posmak, są słodkie, ale nie ZA słodkie i świetnie sycą - do kawki wystarczą dwa by człowiek był szczęśliwy. Zatem - szczerze polecam!

A z frontu drutowego? Dziś oszlifowałam, wyczyściłam i użyłam drutów do blokowania! Ha!

Fogginko jest gotowa, jeśli pogoda pozwoli - jutro zrobimy jej sesję. A z dzisiaj szoty kota, który postanowił pobawić się w Strażnika Schnącej Chusty :)

A jaka była prawdziwa przyczyna jej wielkiej chęci niesienia pomocy dziewiarkom przy pracy? Drut! Straszliwie była zaintrygowana, były przyczajki, wysuwanie łapki i próby pożarcia!

Widzicie jakie mam ładne ząbki? (do kota też pasuje, ale mam na myśli chustę :) ) To dzięki Wam!

Na pamięć

2012-01-15T18:20:00.001+01:00

Na pamięć dobry jest wyciąg z miłorzębu, czyli gingo - tak mówi reklama :)

Na pamięć dobre jest też dbanie o głowę - żeby miała ciepło i przytulnie, zwłaszcza zimą :)

No i wreszcie - na pamięć dobre jest powtarzanie. Jak się powtórzy wieeeele razy, to się zapamięta. I tak właśnie ja zapamiętałam w końcu ażurowy wzór Ginko, robiąc czapkę, która zadba o głowę Kejt (i przy okazji Ann, bo Kejt będzie mogła jej oddać czapkę pożyczoną ;) )

Mam naprawdę szczerą nadzieję, że Kejt będzie się w niej prezentowała lepiej niż ja. Jest szansa, bo ja w każdej czapce wyglądam jak "mosiek"...

Całość to radosna improwizacja z użyciem motywu z chusty. Motywu, który przy dzierganiu "na okrągło" staje się znacznie łatwiejszy do wykonania, bo odpadają operacje w stylu "zdjąć dwa oczka na prawo, przełożyć każde znów na lewy drut i przerobić je razem na lewo od tyłu" :)

Model: radosna twórczość własna + motyw z chusty Ginko

Włóczka: niemal do końca wykorzystana (ok. pół motka) Red Heart Sport Socks, kolor 00008

Druty: KP 3,0 mm

Czapka, oczywiście, powstawała dwa razy - to chyba klątwa tej włóczki jakaś... Za pierwszym razem nabrałam za dużo oczek, wyszła więc za szeroka, no i skończyła mi się włóczka nim skończyła się czapka :)

W drugiej wersji ściągacz robiłam z włóczki wziętej podwójnie, dzięki czemu jest mniej wiotki. Podoba mi się ten efekt.

I jeszcze garść fot świadczących o tym, że czasem dzierganie - dosłownie - rzuca się na głowę :)

A wiecie co jest w tej czapce najlepsze? Pozbyłam się resztek tej nieszczęsnej włóczki! Przy czym nieszczęsność polega wyłącznie na różnicy odcienia, bo sama włóczka jest supermiła. I na bank jeszcze do niej wrócę :)

Howk!

Następną razą (czyli pewnie jutro?) będzie niedrutowo. Chyba :)

Daj wzór!

2012-01-15T17:45:00.000+01:00

Teraz takie maile już do mnie nie docierają (ciekawe co się stało?) ale kiedyś często trafiały do mojej skrzynki "prośby" w stylu "prześlij/daj mi wzór na ten sweterek"...

Jeśli wzór należał do znalezionych gdzieś w sieci - odsyłałam tam. Jeśli pochodził z gazetki z moich zbiorów - podawałam na nią namiar (numer, rok). Nie jestem święta, zdarzało się, że "dzieliłam się" wzorem... Ale im więcej o tym myślałam, tym bardziej mnie to mierziło.

No i z czasem problem rozwiązał się trochę sam (przynajmniej w kwestii "skąd to pochodzi"): najpierw zaczęłam od razu podawać źródło wzoru pokazując gotową rzecz, a odkąd jestem na ravelry większość inspiracji czerpię stamtąd, naturalne więc jest linkowanie do galerii danego modelu.

Przy czym - zdarza się mi to dość często - nie zawsze "moja produkcja" i "wzór" to jedno i to samo. Na ogół po prostu to co robię wygląda "prawie jak", bo zwyczajnie nie umiem trzymać się opisów czy schematów w 100% (nawet swoich, jak się okazało). Jednak i w takich przypadkach odsyłam do "inspiracji".

Bo doceniam to, że ktoś ten wzór musiał wymyślić, spisać, sprawdzić, przetestować...

I dlatego (między innymi) niechętnie robię coś "na sprzedaż" - bo jakoś nie wyobrażam sobie sprzedawania rzeczy, która NIE JEST w 100% moją własnością.

I dlatego drażni mnie, kiedy - np. przeczesując allegro zainspirowana dyskusją o cenach, która toczy się u Yadis - trafiam na ofertę chusty (BTW - kup teraz za 50 zł!!), podpisaną "chusta jest całkowicie mojego autorstwa", gdy nawet ja widzę, że to Gail...

I dlatego też popieram akcję Truscaveczki "Doceniam - nie kradnę" - podpisujmy autorów wzorów pod naszymi dziergadłami. To naprawdę niewiele zachodu, a wiele znaczy. O!

PS. Nie dam sobie nic poucinać, że zawsze wszystko podpisywałam... Moje blogowanie trwa już parę lat, bytność w sieci jeszcze chwilę dłużej, a w tym czasie naprawdę wiele się zmieniło (i we mnie i ogólnie w internetowych nawykach), ale od jakiegoś czasu - jak myślę - nie jest źle :)

Koralianki

2012-01-14T12:00:00.002+01:00

Do Koralianek trafiłam przed świętami, kiedy musiałam "gdzieś" kupić "coś", by z kawałka koronki mógł powstać Obojczyk. Tam też kupiłam zawieszki do małych bransoletek. Chwilę stałam oszołomiona: raz, że było wszystkiego duuuużo, dwa, że nie miałam pojęcia czego chcę, a trzy, że nie miałam pojęcia co z czym :)

W tym momencie muszę poczynić wyznanie: w takich miejscach tracę głowę. Powód jest zawsze ten sam: uwielbiam jak jest dużo małych przedmiotów, ładnie poukładanych rodzajami :) Podobnych uczuć doznaję w pasmanteriach i... sklepach budowlanych w działach z gwoździami, śrubami, nakładkami...

Tak czy siak - opanowałam się, częściowo. Podumałam chwilę nad zakupem narzędzi, ale uznałam, że same narzędzia, bez wiedzy do czego służą, na niewiele mi się zdadzą :) Za to zgadało się, że dziewczyny prowadzą też warsztaty. No to się zapisałam :)

Było bardzo fajnie. Dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam - podstawy wiedzy co z czym jak i czym łączyć. Był to kurs dla początkujących, więc uczyliśmy się dosłownie koralikowego abecadła, a dziewczyny bardzo fajnie przez to prowadziły.
Naoglądałam się też mnóstwa cudnych rzeczy, które robią Koralianki. No i - na szczęście - nie złapałam bakcyla na tyle mocno, żeby przestawić się na koraliki :) Druty nadal będą rządziły! Zresztą - taki był plan: chodziło mi głównie o to, by dowiedzieć się na tyle dużo, żeby poradzić sobie z przemienieniem w biżuterię jakichś drutowo-szydełkowo-filcowo-fimowych elementów, jeśli od czasu do czasu najdzie mnie na to chęć. No dobra, czas pokazać co zmajstrowałam.

W ciągu niespełna dwugodzinnych warsztatów powstały trzy elementy: kolczyki i wisiorek na sznurku

oraz naszyjnik na lince jubilerskiej

Niestety na zbliżeniach wyraźnie widać, że to początki. Jako perfekcjonistkę (czyżbym się właśnie przyznała? ;) ) drażnią mnie zaciski, które nijak nie chciały być na środku linki, nieidealnie równe odległości między koralikami i krzywe loopy. Wiem wiem, ćwiczenie czyni mistrza :)

A, jeszcze jedna rzecz - fajnie, że na warsztatach było w sumie niewiele osób i kilka prowadzących, dzięki temu - w razie pytań - KAŻDY dostał odpowiedź, wskazówkę, indywidualny pokaz. No i - też na plus - niewielki koszt: 60 zł, w tym wszystkie materiały. Niestety - nie mogłam zostać na drugiej części warsztatów, kiedy każdy mógł pobuszować wśród półek pełnych cudowności i z zakupionych koralików oraz zagwarantowanych półproduktów zmontować coś wg własnego pomysłu.
Niestety - wieczorem Brzu domaga się już raczej polegiwania ;)

A jutro pokażę Wam czapę inspirowaną Ginko. Dowód na to, że włóczka "skarpetkowa" naprawdę może mieć znacznie więcej zastosowań :)

Babuszki ;) *

2012-01-08T17:01:00.003+01:00

Spotkały się we dwie, siedziały, piły kawkę, gadały i plotły na drutach. Jedna szybciej (aż na zdjęciu widać to tempo!) druga wolniej (bo pierwszy raz z taką włóczką miała do czynienia). Było - jak zawsze - prze!

Iza, specjalistka od kretyńskich uśmiechów...

Widziałam na własne oczy wszystkie dekoracje świąteczne Agaty - na czele z przecudną choinką. Ale przede wszystkim muszę Wam naskarżyć - ona ma w domu całą masę rzeczy, których nie pokazała na blogu! Skandal, nie? Rzeczy drutowych!

A skoro wspomniałam o choinkach: czy mówiłam już, że uwielbiam choinki? Moja tegoroczna prezentowała się tak:

Uprasza się o ignorowanie widoku butelek z wodą, nie chciało mi się wstawać z fotela żeby je odstawić... ;)

Niestety choinka była wyjątkowo "sypka" i w piątek musieliśmy się z nią pożegnać. Następna już za rok :)

Wywędrowały też ostatnie świąteczne prezenty - chusta bardzo się Kejt spodobała, idealnie wprost do niej pasuje (zdjęć nie będzie, Kejt za szybko się porusza by ją na zdjęciu uchwycić), ja za to wykombinowałam, że z nieszczęsnej resztki pierwszego motka chustowej włóczki zrobię jej do kompletu czapkę z motywem z Ginko. Z racji pominięcia bezpośredniego połączenia ta mała różnica w odcieniu złamanej bieli nie powinna być widoczna. Zaczynam na dniach.

A żeby mi smutno nie było - zaczęłam chustę dla siebie. Nie mam wprawdzie pojęcia jakie będzie jej praktyczne zastosowanie i czy w ogóle będzie (raz, że mam mnóstwo szali i chust, dwa, że dużo bardziej - jeśli już - przydałaby się wersja bardziej solidna), ale zawsze miałam ochotę coś mgiełkowego machnąć, a motek śliwkowej Luny zalegał mi już ładnych parę lat (z 5 na pewno).

W czwartek, po powrocie od Agaty, prezentowała się tak:

Dziś już jest na ukończeniu. Kiedy się skończy jednak - nie wiadomo. A to z dwóch powodów: tydzień może być dość zabiegany, a poza tym mam mocne (nienoworoczne) postanowienie zmierzenia się z szyciem - pokrowców na fotel i kanapę.

Mieszkamy tu już ponad półtora roku, półtora roku temu kupiłam materiał... To chyba czas najwyższy w końcu się za to wziąć ;)

* żeby nie było dodałam uśmieszek i wyjaśniam: absolutnie tak o sobie NIE myślimy :) ot taki żarcik niewinny ;)

Ten pierwszy raz...

2012-01-03T23:15:00.001+01:00

I oto nadszedł ten dzień. Podejść było kilka, nie powiem że wiele, bo nie, ale kilka z pewnością. I zawsze było tak samo - chciałam, ale się bałam... I w związku z tym przy najmniejszym niepowodzeniu brałam nogi za pas.

Próbowałam różnych wzorów: najprostszych (nuda), troszkę skomplikowańszych (takie ni w pińć ni w oko toto było). Później (oczywiście za sprawą ravelry) oszalałam prawie z zachwytu - bo tam jest na nie wzorów niezbadana ilość... A jeszcze niektóre blogowe "koleżanki" jak na złość swoimi wyrobami podsycały we mnie chęć posiadania, skutecznie tłumioną wewnętrznym "nie dam rady"...

W końcu jedna z nich (chyba, żeby się za podsycanie zrehabilitować ;P) zachęciła ostatecznie tłumacząc (ekspresem) jak zacząć. Więc zaczęłam - Ginko.

I wiecie co? Szło super! Aż skończyła mi się włóczka - czyli znowu coś ;) I oczywiście musiałam poczekać. A jak już doszła, to okazało się, że producent (wrrrr...) nie widzi różnicy między jedną a drugą złamaną bielą ;) Więc zaczęłam od nowa. Ale jakoś tak z zapałem, że powstała w trzy dni! I oto - jest! Moja Pierwsza Drutowa Chusta!

Prezent dla Kejt. (Hmm.... a gdyby jej go nie dawać....? ;) )

I teraz opcje są dwie: mogę Wam naściemniać, albo mogę powiedzieć prawdę.

Na ściemnianie za bardzo Was lubię, więc powiem szczerze: coś schrzaniłam :) Nie mam pojęcia dlaczego, ale wyszedł mi zupełnie inny brzeg. Podejrzewam, że albo czegoś nie doczytałam, albo po prostu (i to jest chyba wersja właściwa) nie umiem aż tak luźno zamykać oczek. Może powinnam zastosować jakiś "stretchy bind off", ale nie wpadłam na to. Zresztą - aż do blokowania było ok :)

Jednak, ostatecznie, wyszło dobrze. Bez tych ząbków chusta jest prostsza i mniej ozdobna, przez co bardziej będzie pasowała do właścicielki.

Model: Ginkgo Shoulderette Shawl by Maggie Magali

Włóczka: Red Heart Sport Socks, kolor 00008, 1 motek 100 g

Druty: KP 4,0 mm, a do zamykania 5,0 i 6,0

I jeszcze kilka innych wersji "omotów"

I wiecie co? Wsysło mnie.... Wczoraj zakolejkowałam na ravelry 19 chust! I zakupiłam, zachęcona przez Intensywną, zestaw do blokowania :)

Wiem, że nie jest doskonała... Ale jest pierwsza :)

PS. Żeby nie było, że ściemniam: chustę już kiedyś zrobiłam. Szydełkową, z elementów. Ale to było w życiu przedblogowym i zanim zaczęłam swoim tworom robić zdjęcia. A chusta poszła w świat :)

I wiecie z czego była? Z Medusy :-D

2011 schodzi z drutów!

2011-12-31T17:15:00.006+01:00

Jak obiecałam, tak czynię – podsumowaniewłóczkowego 2011 roku.

Przeglądam ravelry i co widzę? Ukończyłam aż 19robótek! Trzy zaczęte czekają na swój czas. A w koszu włóczkowym cała masanitek, na które są już, w większości, pomysły.

A teraz (wzorem spowiedzi znalezionych nakosmetycznych blogach) moje włóczkowe, subiektywne „naj”

Najwięcej wydziergałamw tym roku… dla innych! To dość zaskakujące, bo myślałam, że jestem drutowymsamolubem, a tymczasem tylko 3 rzeczy zrobiłam dla siebie: biały domowiec(bardzo obecnie eksploatowany), Ćwira! i Yey, it’s grey!

Najmniej podobałomi się dzierganie na zamówienie (nie mylić z prezentowym!), a trochę tego było.Ciągnie się to niemiłosiernie, zapał zerowy, zysk finansowy – nieprzystawalnydo nakładów czasowych.

Najulubieńszy projektzmajstrowany „tymi ręcami” to Grey, najmniej zadowolona jestem (a raczej byłam)z Gołąbkai dlatego powędrował w świat.

Najładniejsze rzeczyjakie w tym roku zrobiłam to moim zdaniem Obojczyki wieniec:)

Najmniej praktyczne– niestety chyba NCO.

Najbardziej dłużyłomi się robienie Szary-Mary,ale to moja wina :)

Największą uwagęprzykładałam w tym roku do prostoty. Im prostszy model tym bardziej mi siępodobał.
Najlepsza włóczka jaką kupiłam to BabyAlpacaSilk Dropsa. Najgorsza (w moim odczuciu)RegiaStretch Color – strasznie mnie denerwuje to, że nitki streczu są widoczne wrobótce.

Najwięcej przerobiłam(to już chyba tradycja) Medusy,chociaż – wbrew pozorom – nie uważam, że to włóczka idealna :) Po prostu jąlubię. I wybór kolorów mi odpowiada i cena i skład.

Najbardziejuprzedzona czy może najmniej zainteresowanajestem włóczkami bardzo drogimi, jakoś nie wyobrażam sobie, żebym miała wydać50 zł na motek włóczki, nawet najpiękniejszej :) Ale może się to zmieni, ktowie?

Największy włóczkowyzachwyt roku to AlizeBatikDesign, wszystkie, bez wyjątku i bez względu na skład. Niestety to teżjedna z największych zagwozdek, bo samekolory mi się podobają, ale już efekt takiego dziergania mniej :)

Najbardziej lubianemiejsce do dziergania? Własny fotel! Mało w tym roku miałam okazjędziergać gdzie indziej, najbardziej żałujęza to tego, że nie mogę sztrykować w czasie jazdy samochodem.

Najmniej lubię:akryl 100% (z małymi wyjątkami), różnice w odcieniu pomiędzy partiami włóczki isupełki co 50 cm. Na szczęście te ostatnie prawie mi się nie trafiały. Najbardziej lubię: jak się nie mechaci, jak pasujena najukochańsze druty nr 4 i kolor szary (chociaż więcej chyba było w tym rokuróżu, ale to „wina” Emi)

Najwydajniejszawłóczka? Virginia!

Najmniej wydajna?Chyba jednak Chainette.

Najgorzej dziergałomi się z Regii Stretch

Najbardziejznienawidzona część roboty to blokowanie, bo trzeba czekać… Ale staramsię jednak praktykować :)

Najbardziej dumnajestem z tego, że spisałam swój pierwszy wzór. Najmniej- że obiecałam też kilka innych i nie dotrzymałam (póki co) słowa...

A w nowym roku? Życzę sobie: mnóstwa fajnych~~dziegciowych~~ dzieciowych (hehe, teraz zauważyłam swój wczorajszy błąd, a w zasadzie "poprawkę" worda ;) choć pewnie będzie łyżka dziegciu w tej beczce miodu ;) ) projektów i czasu na nie, kilku udanych realizacji pomysłów co wgłowie siedzą od dawna i spisania wreszcie Ćwira! i Snow white :)

A Wam?

Gładkichdrutów, wygodnych foteli, stałych promocji w ulubionych włóczkowych sklepach :)

Do siego!

Małe jest piękne

2011-12-30T16:15:00.003+01:00

... twierdziła Iza zawsze. Nie bardzo miała wyjście, jako posiadaczka całego metra pięćdziesiąt osiem, mikrej wagi i innych rzeczy też całkiem nie-za-dużych ;)

Małe ma też tę zaletę, że szybko się robi :)

W drugie święto wpadli eR i Em i Emi. Zostało zgłoszone zapotrzebowanie. A wczoraj zamówienie zostało zrealizowane. I to tylko dlatego, że się obijałam :)

Sweterek powstał, rzecz jasna, z głowy. Rzecz jasna - od góry, bez szycia, gdzie się dało - na okrągło. Powstał też z resztek: Medusy (co ja z nią mam??!!) i Sissy. Tę drugą - jeśli gdzieś traficie - polecam na wyroby dziecięce. Wprawdzie to akryl, ale mięciutki, bardzo przyjemny i w robocie i w dotyku. Wprawdzie się mechaci, ale dzieciary wyrastają tak szybko, że nim się zmechaci dzieło i tak będzie za małe :)

Zgodnie ze specyfikacją zamówienia sweterek jest rozpinany. Oba brzegi przodu wykończone są plisą (robioną dokładnie tak), dzięki czemu możliwe było przyszycie "niewidzialnych" zatrzasków :)

edit: tu jednak listwę robiłam ciut inaczej, tzn. gęściej ją nabrałam - na każde 3 oczka przegowe wkłuwałam się w dwa.

Składaną listwą są zresztą wykończone wszystkie krawędzie: rękawy...

... dekolt z małą stójką...

... no i krawędzie przodów :) wzruszają mnie te małe zatrzaski

Info techniczne:

Model: pełna improwizacja, zasadniczo prosty raglan od góry

Włóczki: Xima Medusa i Elian Sissy po około pół motka. Zostało jeszcze jakieś pół Medusy i reszteczka Sissy, niewykluczone, że do kompletu powstanie czapeczka.

Druty: KP 4,0 mm całość i 3,0 mm listwy (poza dolną robioną na 4,0), szydełko 2,5 do wykończeń (czyli podwijania-przyczepiania listew).

Sweterek jest pewnie początkiem dłuższej dziecięcej serii. Kolejne "modele" będą jednak raczej mniejsze. I bardziej męskie w kolorystyce :)

Teraz na drutach rośnie radośnie Ginko. Niestety - rośnie zupełnie od nowa. Domówiona włóczka, choć o tym samym numerze, miała jednak minimalnie inny odcień. Minimalnie, ale dla mnie nie do przejścia. Zaczęłam więc raz jeszcze, licząc na to, że pełen motek wystarczy :) A przy okazji przesiadłam się na druty 4,0 - ładniej przybywa :)

Zmykam tymczasem, a jutro zapraszam na podsumowanie 2011 na drutach :D

Obojczyk aka ryngraf

2011-12-26T19:03:00.003+01:00

Tak się ten oto prezent skojarzył mężowy memu - z elementem zbroi ;) No w sumie - trochę podobieństwa jest ;) Jak się spojrzy odpowiednio :)

Jak zwał tak zwał - grunt, że prezent wręczony w wigilię Ann przypadł jej do gustu :)

Naszyjnik to model znaleziony na raverly, oczywiście. Ale nie chciało mi się w opis wczytywać, oczywiście, więc robiony jest raczej "na motywach". Zużyłam na niego dość nieokreśloną ilość włóczki, kilkanaście gram jak sądzę. No i odrobinę biżuteryjnych dodatków - jakieś 60 cm łańcuszka, 4 kółeczka i zapięcie, wszystko spatynowane elegancko na czarno.

Info techniczne:

Model: Ruffled Crochet Bib Necklace (nieco zmodyfikowany, z pewnością moja wersja jest mniej rozłożysta)

Włóczka: Virginia Anilux, kolor chyba T-2 (albo T-1, nie pamiętam. Gołębi taki)

Szydełko: 2,5 mm

Mam chyba ochotę zrobić taki dla siebie, tylko... gdzie ja w nim pójdę? ;)

A teraz, skoro zamówienia i prezenty już wypchnięte w świat, mogę wrócić do "normalnego" dziergania, do najnowszych włóczek, haha! Wprost nie mogę się doczekać :D

A nie, jeszcze Ginko skończyć muszę... I mężowe skarpety nr 2... I sweterek dla Emi dziś zaczęty... I Jednoręki bandyta się prosi... Ech... ;P

Zazileniło się, zaczerwieniło.... Merry Xmas! ;)

2011-12-24T15:22:00.002+01:00

Zazieleniło się też całkiem realnie - za oknem ;) Po środowym śniegu nie ma już śladu. Na szczęście należę do tych osób, którym jest to całkowicie obojętne - w końcu święta ma się w sobie.

Post, z racji tego, że udało mi się zrealizować wszystkie ozdóbkowe plany (sama w to nie wierzę!! no dobra, odpuściłam brzozowe wianki, ale to dlatego, że po miesiącu leżenia w domu gałązki wyschły na wiór i nijak nie chciały się giąć nie łamiąc ;) ) będzie straszliwie długi i zawalony zdjęciami.

Dla wszytstkich, których to przerośnie, już teraz...

WESOŁYCH ŚWIĄT!

Spełnienia marzeń małych i większych, smakołyków na stole i błogiego spokoju w duszy i głowie, choć przez tych kilka dni :)

Tego Wam życzy banda "piernikowych" chłopaków ;) Ale o nich za chwilę...

Najpierw bowiem powstało stado materiałowych serduch. Ostatecznie wykorzystałam oba zestawy materiałów, pierwszy wylądował w kuchni

Drugi - dziś - zawisł na choince. A zanim zawisł prezentował się w kupie tak

Świątecznego wyglądu nabrały też inne kąty

To właśnie tu rozgościły się chłopaki z "drużyny piernika" (w rzeczywistości superszybkie i superłatwe do zmajstrowania filcowe pampry ozdobione konturówką do witraży ;) )

Zaatakowali nawet świeczniki!

A jeden został wysłany z zagraniczną misją na inną półkę i strzeże dzielnie świerkowo-brzozowego drzewa ;)

I to on mówi Wam świątecznie: pa! A ja biegnę robić makiełki i modrą kapuchę na jutro :)

Wesołych!

Zmajstrowałam

2011-12-22T21:13:00.001+01:00

Coś tam jednak machnęłam ozdóbkowego :) I mam nadzieję, że machnę jeszcze - w końcu kulinarnych wielkich szaleństw nie planuję, ogarnięte jest, a tradycję ozdabiania domu (a zwłaszcza choinki) dopiero w wigilię mam zakodowaną od maleńkości ;)

Na razie powstało to, co najbardziej pracochłonne. Przy okazji prezentuję (ze wstydem, ale szanse na poprawę niewielkie) chyba najgorsze zdjęcia w historii bloga ;)
edit 23-12-2011: zdjęcia udało się podmienić na ciut lepsze. Tylko ciut, niestety, więc nadal będą nosiły miano najgorszych ;)

Teraz już nikt nie może mieć wątpliwości - za tymi drzwiami mieszka dziewiarka ;)

Pomysł bezczelnie zgapiłam stąd. Apetyt na taki wieniec miałam już rok temu, ale wtedy nie wyrobiłam się z realizacją (więc jednak postęp, acz marny, jest!)

Wieniec składa się z nieustalonej ilości kłębuszków ukręconych z Eliana Klasik, z trzech kolorów z małą domieszką czwartego, oraz z kilkunastu małych bombeczek (zawsze miałam do nich słabość...). Kłębuszki do uwitego (z jakiejś starej gazetki lidla opatulonej bibułą) wianka przyklejone są klejem UHU, a bombki przyszyte. Całość do drzwi przymocowałam piankową taśmą dwustronną (i właśnie dlatego wyniesienie wianka w jakieś bardziej świetliste miejsce raczej już w grę nie wchodzi ;) )

Podoba mnie się to co wyszło.

Podoba mnie się też to, że skończyłam Yey, it's grey! 2. Parametry takie jak poprzednio, tylko Medusa w innym odcieniu (jaśniejsza), 4 motki. Samą mnie zadziwiło, że tak mało (i że zostałam z 4 zakupionymi...).

Sweter został zapakowany i wysłany. I utwierdził mnie (po raz który to już??), że NIC NA ZAMÓWIENIE. Bo choćby z rozmiarem trafić niełatwo... Niby ten sam, a na każdym leży inaczej...

Teraz jeszcze tylko dokończyć kilka okołoświątecznych projektów i mogę zasiąść do moich nowych włóczek. Korci mnie Drops, nie powiem, ale chyba jednak bardziej potrzebuję czarnego swetra...

Wracam tymczasem do excellowych tabelek ;) A Wam się jeszcze, pewnikiem, przedświątecznie objawię, choćby pożyczyć jak trzeba ;)

Planistka od siedmiu boleści

2011-12-14T16:45:00.000+01:00

Dobrze, że w pracy takich problemów nie miewałam... Od kiedy czasu wolnego mam więcej, co niezmiennie błędnie tłumaczę sobie jako "cały dzień dla siebie", jakoś nic nie umiem zaplanować... Chociaż nie, w planowaniu jestem świetna, tylko z realizacją gorzej ;)

Bo na razie żadna z rzeczy opisanych poniżej (oraz tych, które do listy dopisałam po drodze) nie została zrealizowana ;)

Za to zabrałam się za coś zupełnie innego, prezentowego (w zasadzie to takie uzupełnianki prezentów właściwych). Coś innego także dla mnie - bo to biżuteria (no, powiedzmy...)

Zaczęło się tak, że wpadłam tu. Pomysł bardzo mi się spodobał - no i urzekła mnie tych bransoletek prostota. A później musiałam wstąpić do sklepu z biżuteryjnymi pierdołami (jeszcze nie mogę napisać dlaczego, akurat Ona - w przeciwieństwie do przyszłych właścicielek tego, co za chwilę pokażę - tu zagląda...) i oczywiście się nie powstrzymałam przez zakupowym szałem :)

W efekcie powstało to: "dorosła" bransoletka Smacznego życia :)

i dziewczęca z miśkiem

Muszę przyznać, że - mimo całkowitego braku narzędzi - całkiem fajnie się bawiłam. A bransoletki to prezent ekspresowy :)

A poza tym? Zrealizowałam plan dokupienia nakładki sokowirówkowej do robota. Nie jest tak rewelacyjna jak myślałam, że będzie (szczerze: jest średnio wydajna i mało praktyczna..., trochę mi szkoda tych 150 zł, które kosztowała. Na szczęście reszta sprzętu jest tak praktyczna, że da się to jej wybaczyć), ale i tak mam plan raczyć się jak najczęściej świeżym sokiem. Na początek był marchwiowo-selerowo-kalarepkowy - pycha!!

Biegnę teraz wykańczać Greya II i przemeblowywać plany w głowie - wciąż jestem przekonana, że ze wszystkim się wyrobię :)

Werbung, ale fajny

2011-12-12T16:03:00.001+01:00

Mamy (i Taty, jeśli czytacie) dzieci +4 lata z Poznania i okolic - zachęcam do wzięcia udziału, jest jeszcze kilka miejsc. Impreza fajna, a koszt niewielki (IMHO)

Sama bym poszła, ale mój dzieć jeszcze za mały ;)

A bliższe info tu

Lukśnie II, czyli już tu są!

2011-12-03T12:47:00.000+01:00

Przybyły :)Moje piękne, wytęsknione moteczki Babyalpaca Silk DROPS'a! Zostały już wymiziane, wyoglądane, a teraz spinam się z drugim Greyem, żeby jak najszybciej móc się za nie zabrać :) Choć i tak pewnie nastąpi to w święta dopiero.

Kolory - zupełnie nie moje. Ale włóczka wydała mi się tak... delikatna, że od razu pomyślałam, że musi z niej powstać coś ultrakobiecego.

Z tej - jeszcze dokładnie nie wiem co

A z tej - Ginko :) Z Góry przepraszam Gosik za kopiowanie zestawu wzór-włóczka :)

Razem z Dropsami przybyła i Lanagold Fine, czarna. Od razu trochę pożałowałam, że nie wzięłam jednak antracytu (to była druga opcja) - jak widać na zdjęciu włóczka masakrycznie "łapie" wszystkie kłaczki... No cóż, zobaczymy jak będzie w życiu i u-życiu. Motki są ogromne, teraz jestem niemal pewna, że - tak jak zaplanowałam - na rozpinany, dość obszerny ale i ciut ażurowy sweter trzy wystarczą.

A na deser - obiad :) Wpadłam w tym tygodniu na pomysł, by w ramach wykańczania resztek sos do duszonego kurczaka zagęścić razowym chlebem... Mmmmm - pyszne!

Miłej soboty :)

PS. Przez Agatę, jej bloga, wczorajsze rozmowy i sprowokowane nimi poszukiwania oraz przez Marthę Stewart moje plany ozdóbkowe są jeszcze większe :) Jeśli mi się uda zrealizować choć część z nich... ;)

Misz-masz listopadowy, czyli 3-2-1 grudzień!

2011-11-30T20:40:00.006+01:00

I przygotowania przedświąteczne czas zacząć... Ale o tym - za chwilę.

Najpierw wytłumaczę się (znów!) z braku wzoru... Tak, jestem świnia parchata i niesłowna, opis Snow white miał być "od ręki" niemal, a tymczasem nadal nic. Na swoje usprawiedliwienie mam to tylko, że ostatnie tygodnie okazały się zaskakująco pracowo pracowite... Na szczęście jakoś od tygodnia mam więcej czasu dla siebie, chwilowo jednak utrzymuje się jeszcze niechęć do komputera (stąd też taki "ruch" na blogu) i wolę wyglądać tak

W związku z tym - dość sporo się dzieje. Nie powiedziałabym jednak (a gdybym powiedziała byłabym kłamczuchem ;) ), że dzieje się jakoś szczególnie planowo... To znaczy nie, plany są. Liczne. Tylko wykonanie dość chaotyczne ;) Bo dzieją się jednocześnie

Yey, it's grey! w wersji jaśniejszej ciut

kolejne skarpety - dla męża

chusta prezentowa, ale nie powiem dla kogo :)

Przy tym ostatnim projekcie (który zresztą wskoczył do kolejki nieplanowany, ale się oprzeć nie mogłam) trochę mnie przyblokował brak włóczki - zaczęłam bowiem (bardzo inteligentnie...) z resztek Sport Socks Red Heart, które zostały po Snow white. A w zamotanych chwilowo brak. Ale ponoć ma być, jeszcze w tym tygodniu może :)

Nie to jednak miałam pisać - znacznie ważniejsze jest bowiem to, że chustę w ogóle mogłam zacząć dzięki dobrej Intensywnie Kreatywnej duszy, która przetłumaczyła (a w zasadzie łopatologicznie wyłożyła) jak Ginko należy zaczynać. I oto jest!

A co poza tym? Zanosi się na to, że po raz pierwszy od lat będę miała czas na spreparowanie świątecznych dekoracji. Zupełnie przypadkiem znalazłam sporo inspiracji w sieciowej drogerii

Oczywiście nie kupiłam nic. Tam. Bo w sieci ostatnio poszalałam ;)

Już od jakiegoś czasu chodziły mi po głowie ozdoby choinkowe szyte (mnóstwo inspiracji widziałam w sieci, na tyle dużo, że nie jestem w stanie podać źródeł...), na pierwszy ogień poszły więc zakupy tkaninowe. Robin's Patchwork spisał się bardzo dobrze - zamawiałam w niedzielny wieczór, dziś rano dostałam paczkę :) A w niej

Wychodzą mi z tego dwa zestawy (jednak na zdjęciach nie zawsze jest się w stanie ocenić dokładnie "temperaturę", poza tym, przyznaję, trochę brałam jak popadnie, bo podobało mi się wszystko), jeszcze nie zdecydowałam, który zamieszka na choince, a który pójdzie w świat

intensywny, chłodny

bardziej "rustykalny", zgaszony, ciepły

Miło mnie zaskoczyły próbki (znów wszystko mi się podoba), a jeszcze milej - krótki list z odręcznym podpisem - taka mała rzecz, a pozwala się poczuć jakoś bardziej osobiście traktowanym klientem :)

Poza tym czekam jeszcze na włóczki (też na ozdobę świąteczną, ale nie powiem jaką), sznurki lniane (do ozdób, oczywiście) oraz przesyłkę z e-dziewiarki z moimi lukśnymi włóczkami :) Ta już dziś dotarła, niestety do pracy, gdzie mnie nie ma. Ale jutro już powinnam miziać moje moteczki, buaha-ha-ha!

Taaaak... Trochę mnie poniosło ;)

Żeby jednak nie było, że tylko bejmami szastam, to przetestowałam też ozdoby bardziej ekonomiczne (a przy odrobinie chęci i ekologiczne), takie o

tutaj znajdziecie wzór i opis

I też ma ich powstać sporo... Tia. Widzicie więc - wcale nie mam za dużo czasu, żeby to wszystko ogarnąć :)

A poza tym? Zimno się robi... Tak, wiem. I tak w tym roku pogoda nas rozpieszcza. Ale kiedy wchodzi się do sypialni i zastaje taki widok...

tak tak, to kocia nora :)

... to znak, że czas nagotować gar pysznej, rozgrzewającej, sycącej ciało i zmysły zupy - na przykład barszczu ukraińskiego!

Przysięgam - ten, kto wymyślił tę zupę był geniuszem: ziemniaki, włoszczyzna, fasola, buraki, kapusta, pomidory i mięsko - wszystko w jednym miejscu! Teraz siedzę i siłą się powstrzymuję przed kolejną dokładką... Lepiej pójdę drutami pomachać. A Wam też macham - papa! :)

Snow white

2011-11-12T14:55:00.003+01:00

Jestem w nich absolutnie zakochana i nie dam sobie z nóg zdjąć!!

Pierwsza była gotowa już strasznie dawno temu, wiedziałam więc, że będą mięciutkie, cieplutkie i cudowne. Od razu chciałam nosić. Ale jedną? A z drugą guzdrałam się jak cholera, stopy mi marzły, a czasu na dzierganie wciąż brakowało.

Ale oto, w końcu, udało się! I są obie!

I są boskie. Pierwsze skarpetki, z których jestem aż tak zadowolona, serio.

Info techniczne:

Model: Snow white (mój :) )

Włóczka: Sport Socks Red Heart (kolor: złamana biel, nr 00008), ok 50-60g

Druty: KP 2,5mm

Przy drugiej udało mi się nawet do końca opanować magiczne nabieranie oczek (w przydatnych technikach po prawej) i wreszcie wygląda jak trzeba. Widzicie różnicę?

Pięty też są jak należy

Bardzo fajnie spisał się wzór: jest odpowiednio prosty i odpowiednio ozdobny.

Ale najbardziej mnie cieszy elastyczne zamknięcie góry. W końcu znalazłam takie, które jest dość proste, wygląda porządnie (w rzeczywistości lepiej chyba niż na zdjęciach) i jest naprawdę bardzo rozciągliwe :) Dodałam, oczywiście, do przydatnych technik.

No i jeszcze coś - mam notatki, częściowo już nawet opis. Myślę, że całość będę mogła wrzucić wieczorem, chyba że mnie zasypią te segregatory, za które muszę się teraz zabrać... ;)

Grunt, że mi stopy nie zmarzną! Ha!

PS. A radość moja chyba stąd, że to moje pierwsze skarpety dla siebie poczynione! :)

Lukśnie

2011-11-09T16:12:00.001+01:00

Tym razem jeszcze krócej :)

Czy macie pomysł/wskazówkę co można zrobić z tej lub tej włóczki. Naszło mnie (wiadomo, promocja...) a nie mam pomysłu :)
Poza tym, jak już wymyślicie co, to wymyślicie z którego koloru?

:D

edit 10-11-11:
dziękuję - dzięki Wam się zdecydowałam. Na włóczkę. Bo projekt to na razie zamysł tylko :)

T E L E G R A F I C Z N I E

2011-11-07T22:20:00.002+01:00

dziergam * STOP * nie dużo, ale jednak * STOP * druga z tych skarpetek zmierza ku końcowi * STOP * i nawet powstaje opis :) * STOP *

czasu ciągle za mało * STOP * ale idzie ku lepszemu * STOP *

i cały czas mam Was na oku * STOP * TYM oku ;)

PS. jak już się w końcu po miesiącach rozważań zdecydowałam na NIE MEDUSĘ (oklaski!!) * STOP * (padło na Lanagold Fine) * STOP * to najpierw się okazało, że są tylko 3 motki * STOP * a później jeszcze, że z różnych partii... * STOP * ale e-dziewiarka pokazała klasę * STOP * bo zadzwonili i zapytali co sobie życzę by zrobić. to czekam dzielnie * STOP *

Orzechowo

2011-11-02T15:30:00.002+01:00

Jakiś czas temu, za sprawą Brahdelt, zaczęłam trochę baczniej przyglądać się swoim kosmetykom. Później,szukając w necie pestek gorzkiej moreli, trafiłam w sklepie internetowym na orzechy. A że czytałam kiedyś jakąś wzmiankę o nich u CU@5, drogie nie były i miałam zakupową wenę (znacie to? taki dzień, kiedy po prostu człowiek musi COŚ sobie kupić...) - kupiłam. Kilogram. Tak w moje życie wkroczyły indyjskie orzechy piorące.

Przyjechały, obejrzałam, poszukałam w necie informacji jak z nich korzystać i mnie zastopowało. Bo konieczny był mały lniany woreczek, taaaa... czyli szycie. A z maszyną mi było nie po drodze. Dopiero po miesiącu odkryłam (a w zasadzie ktoś przede mną to odkrył), że woreczek jest w zestawie :)

Zaczęło się orzechowe pranie. Początkowo podchodziłam do nich mocno sceptycznie: no bo np. kwestia płukania. Nie znalazłam nigdzie informacji, że przed rozpoczęciem programu płukania orzechy trzeba wyjąć. A skoro zostają w środku - to czy pranie po wyjęciu nie będzie się pienić? Otóż nie, nie pieni się. A pranie jest, hmmm..., ok. W zasadzie bez zapachu, czyste (ale też nie testowałam na ciuchach ostro zaprawionych; swoją drogą - problemy z reklam, takie jak wieeelkie plamy, czarne skarpety itd. jakoś są mi obce), ale przede wszystkim - bardzo fajnie miękkie. Może nie tak jak po użyciu zmiękczacza, ale przyjemne. Czeka mnie jeszcze testowanie na bieli, w połączeniu z sodą. Czy do tego celu kupię kolejne opakowanie? Nie wiem. Na razie entuzjazm umiarkowany. Ale na przekonanie się mam sporo czasu: pół kilograma, które sobie zostawiłam, to całkiem spory woreczek. Tymczasem do jednego wsadu prania używa się ok 8 połówek orzechów, i to kilka razy (ok 3), więc mój zapas starczy pewnie na jakieś pół roku albo i lepiej :) Co mnie przekonuje to ich ekologiczność. Ostatni wakacyjny wyjazd, do domku gdzie wodę nosiło się ze studni, uświadomił mi jak potworne ilości wody codziennie zużywamy do celów domowych, wpuszczając wraz z nią do kanalizy chemię.

Dobra, zaczęłam jednak od kosmetyków. Zatem to rzeczy :)
Po przeszukaniu sieci okazało się, że pranie to tylko jedno z zastosowań orzechów, nadają się niemal do wszystkiego. Mnie najbardziej zaciekawił orzechowy szampon.
Na włosy można ponarzekać zawsze, ja w zasadzie swoje lubię, niestety od dość dawna sama robiłam im krzywdę. Chcąc ograniczyć naturalne przetłuszczanie używałam coraz ostrzejszych szamponów. Efekt? Włosy były z jednej strony suche, okropnie trudne do rozczesania (dlatego też tak chętnie je ścinałam), a przetłuszczały się jak dawniej, albo i lepiej... Ułatwieniem w rozczesywaniu bywała odżywka, powodująca jednak straszliwe oklapnięcie i strąkowacenie włosów. Postanowiłam spróbować orzechów :)

Łupiny ok 8 orzechów przez 10 min. gotowałam w pół litra wody. Po ostudzeniu przecedziłam przez bawełnianą ściereczkę...

... i uzyskałam ok 300 ml "szamponu".

Dziś był pierwszy test. Wrażenia? Różne :) Najdziwniejsze jest to, że szampon w ogóle się nie pienił - trudno odzwyczaić się od łączenia w myślach piany w efektem mycia. Niestety - sam zapach nie jest szczególnie przyjemny, ale też niezbyt intensywny, da się przeżyć (podczas gotowania był znacznie gorszy). Choć przed myciem włosy były dość tłuste, a piany nie było, po spłukaniu są czyste - więc działa. Mam też wrażenie, że są, tak tak, już po jednym myciu, mocniejsze. No i zero problemu z rozczesaniem. Po wysuszeniu (suszarką, pewnie lepiej by było gdyby wyschły naturalnie, ale i tak jestem lekko podziębiona, wolę tego nie pogłębiać) są puszyste, lekkie, ale nie spuszone. Gładkie. Najlepsze określenie to chyba... naturalne.
Na jedno mycie zużyłam dość sporo, bo ok 1/4 przygotowanego wywaru. Ale: nie oszczędzałam, zafundowałam sobie 3 mycia (teraz dopiero przeczytałam na wizażu, że powinnam trzymać wywar na włosach dłużej...), poza tym w szamponie nie ma konserwantów, więc zbyt długo nie można go przechowywać, sądzę, że 3-4 dni to max, czyli akurat. No i jest plus - jeśli pojawią się wątpliwości, czy szampon jeszcze jest ok - można go użyć do czyszczenia, w zasadzie czegokolwiek, choćby brodzika i umywalki. Tak samo bowiem przygotowuje się uniwersalny środek czyszczący :)

Podobno łupinki po zagotowaniu tracą swoje właściwości (nie dzieje się tak w temperaturze poniżej 60° C, dlatego prać można wielokrotnie), ale moje po wyjęciu się pieniły, więc planuję spróbować z tymi samymi raz jeszcze. Na razie się suszą :)

Orzechowa rewolucja oficjalnie rozpoczęta :)
A więcej o tym jak o do czego można stosować orzechy znajdziecie, m.in., tu.

Swoją drogą, ostatnio coraz bardziej pociąga mnie eko-świat, odejście od drogeryjnych kosmetyków i chemii. Jestem w tym, oczywiście, MEGA niekonsekwentna, z wielu rzeczy nie umiem (albo nie chcę) zrezygnować, ale kilka sprawdza się całkiem fajnie. Więc po umyciu głowy orzechami oczyściłam twarz metodą OCM :)

Niedoczas

2011-10-16T15:40:00.000+02:00

Co robi szanująca się dziewiarka, gdy zewsząd zwala się na nią mnóstwo pracy, gdy powinna robić tysiąc rzeczy na raz, gdy każda z nich jest tak pilna, że nie wiadomo za którą wziąć się najpierw, a żadna z nich nie jest tak pociągająca, by się za nią brać chciało?

Oczywiście - sięga po druty. By choć z doskoku, po kilka minut dziennie, porobić coś, czego na dodatek nie miała w robótkowej kolejce. Ale za to coś miłego, potrzebnego i tylko dla siebie! Na przykład ciepłe, lekkie, mięciutkie, wełniane skarpetki...

Skarpetki powstają, już tradycyjnie (to trzecie, więc mogę tak powiedzieć, nie?), na drutach z żyłką przy wykorzystaniu magic loopa (wciąż czczę nieznaną mi bohaterkę, która to wymyśliła!). Powstają, oczywiście, od palców. Ponieważ jednak w dalszej części są totalną improwizacją (co nie znaczy, że są jakieś skomplikowane, o nie, tylko nie wiedziałam czy trafię z rozmiarem na szerokość swojej wąskiej stópki) to stwierdziłam, że lepiej pruć jedną niż dwie i tym razem robię solo (a poza tym unikam zbędnego myślenia i kombinowania, a robić dwie jest jednak trudniej).

Co do wzoru - nie chciałam by były gładkie, nie chciałam warkoczy, ale chciało mi się krzyżowania oczek. Zainspirowałam się więc którymś z 400 wzorów z mojej nigdy nie wykorzystywanej książki, lekko zmodyfikowałam i powstało takie coś...

... co jednak zdecydowanie nabiera wyrazu z wkładką w środku. Wzór bardzo mi się spodobał - nie przytłacza, nie jest zbyt ozdobny, a przy okazji działa jak ściągacz (którym w zasadzie jest) i ładnie dopasowuje skarpetkę do wkładki.

Coraz bardziej też jestem zadowolona z tego jak mi wychodzą pięty rzędami skróconymi - tym razem udało mi się całkowicie uniknąć dziurek przy zakończeniu pięty (żebym jeszcze tylko pamiętała jak to zrobiłam...)

Nie do końca natomiast satysfakcjonują mnie czubki palców w moim wykonaniu - ciągle jest tam jakieś przesunięcie i załamanie wzoru, nie tak powinno to wyglądać. No ale trudno, przeżyję. Na pewno jednak dalej będę szukała rozwiązania. A tę nitkę sobie wyciągam, żeby wiedzieć gdzie mam początek, bo zdarzyło mi się w tym pogubić :)

Moje skarpetki powstają trochę "przy okazji", bo przede wszystkim włóczkę Sport Socks kupiłam z myślą o skarpetach dla męża (tę szarą). Ponieważ jednak z informacji producenta wynika, że jeden motek wystarczy na skarpety w rozmiarze 41-42 to byłoby to trochę za mało. Wzięłam więc drugi, na małe skarpetki dla siebie (35-36), resztki powinny wystarczyć na uzupełnienie mężowskich. Wydaje się, że starczy nawet z okładem, bo na razie z motka białego prawie nic nie ubyło :)

A jak już skończę te swoje skarpety i - przede wszystkim - podgonię inne prace, to biorę się za powtórkę Yey, it's grey! tym razem w wersji jasnopopielatej. Oczywiście z Medusy :)

Bardzo Wam dziękuję, za gratulacje i pochwały za pierwszą publikację wzoru - szalenie mi miło, że cieszy się taką popularnością :) Mam tylko nadzieję, że opis nie okaże się czystym bełkotem, że uda Wam się dobrać odpowiednie włóczki (bo że się masowo rzucicie na Medusę nie wierzę ;) ) i że nie będziecie mnie przeklinać nie mogąc czegoś w opisie zrozumieć :)

I szalenie mi miło, że tyle osób tu zagląda - wczoraj było to ponad 1000 wejść! Choć wiem, że większość z nich związana jest z publikacją opisu na reverly - i tak jestem zaskoczona. Dziękuję!

Z pewną taką nieśmiałością...

2011-10-14T22:05:00.007+02:00

... zapraszam do wypróbowania pierwszego mojego sweterka, który nie tylko udało mi się wymyślić, ale - i to było 1000 razy gorsze - opisać.

Przyznaję się bez bicia, że opis powstawał podczas oglądania jednego z seriali mego dzieciństwa - Północ - południe. A że Orry Main urzeka mnie tak samo jak 20 lat temu, to mogło mi się gdzieś napisać jakąś bzdurę :) Jeśli wypatrzycie coś takiego - poproszę o mail, będą korekty.

Wzór jest do pobrania tu: Yey, it's grey!

Jeśli okaże się, że można wstawiać wzory na ravelry bez zakładania konta pay pal (nawet myśl o tym mnie przeraża, sama nie wiem dlaczego...) to wrzucę go i tam :)
Edit: się udało, jest tu

A tymczasem - zachęcam do testów. Z pewną taką nieśmiałością...

I oczywiście nie mogę się doczekać Waszych wersji, jeśli coś powstanie baaaardzo proszę o link :)

Żeby jednak nie było całkiem bezzdjęciowo - ponapawam się trochę tym widokiem, bo sama nie mogę uwierzyć w to, że sobie (i nie tylko) zapisałam jak coś zrobiłam ;)

Podbudowana tym osobistym sukcesem wracam do pracy - bynajmniej nie rękodzielniczej, niestety...

Tajne tajności ;)

2011-10-04T17:20:00.006+02:00

Teraz, lekko speszona, Iza wystąpi w roli eksperta ;)

Tak na serio to ekspert ze mnie żaden, całe moje dzierganie to efekt własnych poszukiwań, prób, eksperymentów i eliminowania błędów (wcale nie zbyt szybkiego eliminowania...). Wszelkie nowe techniki napawają mnie lękiem, podchodzę do nich jak pies do jeża i zawsze się bardzo przejmuję jak wyjdzie. Często mnie efekt nie zadowala... Niekiedy zaczynam coś kilka razy - listę na "Yey, it's grey! nabierałam... 4 razy! :) A niby ma mnie to relaksować ;)

Ale relaksuje - bo kiedy wyjdzie jak chcę - jestem zadowolona i czuję błogi spokój.

Nie jestem więc, broń boże, dziewiarską alfą i omegą. Ale, że dużo się nauczyłam od innych, to kiedy ktoś prosi chętni się dzielę tym, do czego doszłam.

Pomarudziłam, pokrygowałam się, to pokażę - jak robię listwę :) Na specjalne życzenie ivoncji :)

Całą zabawę zaczynamy od wykonania dzianiny, oczywiście. Ponieważ nabieramy z oczka za brzegowym, to kluczowe jest jak to brzegowe będzie przerabiane - bo ma to wpływ na wygląd tego właśnie potrzebnego nam oczka. Ja przerabiam następująco: pierwsze oczko przekładam na drugi drut bez przerabiania, ostatnie przerabiam na lewo - zawsze, po obu stronach roboty i niezależnie od wzoru. Wówczas pierwsze oczko "właściwe" wychodzi mi tak jak na zdjęciu - naprzemiennie małe i duże. Oczka na plisę nabieram wkłuwając się w co drugie, małe oczko.

O tak

Tak to wygląda z lewej strony.

I nabrana całość. Nitka powinna być dość naprężona, nie może być luźna, bo wyjdą nieładne, nierówne oczka.

I z lewej - mamy taki ładny, równy "łańcuszek"

Listwę przerabiamy do żądanej wysokości. Gdyby była to listwa ściągaczowa (1x1, 2x2 czy jakakolwiek inna) po prostu należałoby zamknąć oczka.

Z lewej strony byłby wówczas taki łańcuszek właśnie.

Ja jednak - skoro już zabrałam się za pokazywanie - postanowiłam iść krok dalej i pokazać (też na życzenie ivoncji zresztą) jak wykańczam robótkę listwą składaną. w Szary-mary była to listwa z ząbkami, tu wersja mniej ozdobna (co nie znaczy nieefektowna) - oczka prawe, rządek lewych na zagięciu, znów prawe. Po osiągnięciu tej samej ilości rzędów po obu stronach zagięcia - zamykamy oczka szydełkiem i nie odcinamy nitki. Szydełko biorę na ogół tego rozmiaru co druty lub ciut mniejsze.

Widać, że listwa jest ciut krótsza niż brzeg - to wyrównujemy po złożeniu obrabiając dół szydełkiem (niestety - brak zdjęcia :) ).

Podłożony brzeg "przyszywamy" szydełkiem w ten sposób, że łapiemy za nitkę, która pozostała z pierwszego rzędu nabranych oczek...

... a następnie za drugą patrząc od szydełka nitkę łańcuszka zamykającego plisę.

I tworzymy zgrabny łańcuszek zszywający.

Po złożeniu i zszyciu listwa z prawej strony wygląda tak

A tak z lewej strony.

Ot, cała filozofia :)

Yey, it's grey!

2011-10-01T18:40:00.004+02:00

Wiedziałam, że tak będzie! Jednorękiemu i mnie jakoś ciągle nie po drodze. Ale, częściowo, zrealizowałam plan - nim wrzesień się skończył powstał szary sweterek - tyle, że kompletnie inny :)

Nie da się ukryć - jesień stoi u bram. I choć ostatnie tygodnie nie bardzo różnią się w klimacie od minionego lata, to jednak wieczorem pojawia się nieprzeparta chęć omotania. A jakoś tak na wiosnę zorientowałam się, że nie bardzo mam czym - brak mi uniwersalnego, obszernego, rozpinanego swetra. Najlepiej szarego (lubimy się z szarym, do wszystkiego pasuje). Od Ulki z zamotane.pl ściągnęłam - a jakże by inaczej - Medusę, pojawiła się wstępna koncepcja i... zablokowało mnie drutowo. Powstawała jakaś drobnica, owszem, ale na wielkie (i w dodatku wymagające (wy)myślenia) projekty jakoś chęci nie miałam.

Aż nadszedł urlop, czas i jesień. Razem. No i niechęć do Jednorękiego - i już nie mogłam się oprzeć ;)

Poszło całkiem sprawnie - prawie cały sweterek machnęłam w jeden tydzień. Na drugi został mi tylko... drugi rękaw :)

Ale w końcu powstał - prosty, obszerny, mięciutki. Robiony niemal bez zszywania, na leniwca, nie wymagający liczenia oczek, wielkiej uwagi. A jednocześnie - jak myślę - bardzo efektowny. I uniwersalny: nadaje się do biegania po domu, na spacer, a - po zestawieniu z bardziej formalnym dołem - także do pracy.

Dość ględzenia - czas pokazać mojego Szaraka. Uwaga! jak zawsze u mnie - wuchta zdjęć ;)

Szaraka można nosić na kilka sposobów: z połami luźno puszczonymi...

... lub założonymi, związany paskiem.

Ma być miło i przytulnie, więc długość jest konkretna - za pupę. W końcu to jesień i podwiewaniu mówimy NIE!

Trochę ujęć "na plaskacza"

Kołnierz robiony jest całkiem prosto - rozważałam poszerzenie części górnej przy pomocy rzędów skróconych. Ale uznałam ostatecznie, że sam ściągacz jest na tyle szeroki, że wystarczy.

Rękawy - wiadomo - od góry, wrabiane.

Przy swetrach z paskami wkurzają mnie ginące paski - zdecydowałam się więc na szydełkowe szlufki.

Od spodu zabezpieczone są małymi guziczkami, co zapobiega rozciąganiu się dzianiny.

Brzeg, z którego nabrany jest kołnierz-ściągacz.

Na dolny ściągacz oczka nabrałam krzyżowo - lubię tę metodę, wygląda niebanalnie i fajnie "pracuje".

Info techniczne:
Model:Yey, it's grey! (mój :) )

Włóczka: Medusa (80% bawełna, 20% akryl)
Druty: KP 4,0mm, szydełko 3,5 do wykończeń i 2,5 do zrobienia szlufek

I jeszcze kilka widoczków.

A przody można zakładać różnie: klasycznie, kopertowo...

... albo bardziej niedbale.

UWAGA! Tym razem robiłam notatki, do jutra pewnie powstanie coś w rodzaju opisu, który chcę docelowo wrzucić na ravelry (za free, oczywiście). Jeśli są osoby chętne by sweterek przetestować, byłyby skłonne wcisnąć go na początek swoich kolejek, zrobić w miarę szybko (do końca października, powiedzmy), a później mi napisać co o wzorze sądzą i pomóc w poprawieniu ewentualnych błędów - proszę o maila :) Rozmiar, który opisałam, to takie 36+ (mocno luźne).

A na deser - głupawka posesjowa ;)

No i teraz się zastanawiam - brać się za Jednorękiego (jak podpowiada rozum), czy zacząć coś nowego (do czego rwą się rączki, choć same jeszcze nie wiedzą nawet co by to miało być). Odwieczny dylemat... ;)

Jednoręki bandyta

2011-09-17T21:00:00.003+02:00

Nie było mnie przez chwilę... Po wczorajszym powrocie dziś do przeczytania czekało na mnie jakieś miliard pięćset postów na Waszych blogach :) Tak trzymać! A przecież tylko 5 dni spędziłam odcięta od sieci :) Odcięcie od cywilizacji było zresztą znacznie bardziej drastyczne: bez prądu, bieżącej wody, po kilku dniach (z racji baraku prądu umożliwiającego ładowanie) także bez telefonów :) Pełen relaks! I to w mega urokliwym miejscu w domku urządzonym przez Em absolutnie cudownie i komfortowo. Bajka. Pogoda była, hmmm... wrześniowa :) Choć chyba lepsza niż się spodziewaliśmy. No i nie przeszkadzała nam w niczym.


to zdjęcie "popsuło" aparat ;) teraz śmiesznie gada przy otwieraniu, jakby miał piasek w zębach ;)

No dobra, ale do brzegu - czyli tytułu posta. Ambitnie na urlop zabrałam ze sobą robótkę. Ale, jak łatwo się domyślić, brak dodatkowego oświetlenia w deszczowe dni (i długie wrześniowe wieczory) i huraganowe wiatry nie sprzyjają dzierganiu ;) Coś tam jednak udziubałam. A walczę z bluzeczką, która otrzymała roboczą nazwę Jednorękiego Bandyty. Dlaczego? Z dwóch powodów - właśnie osiągnęła poziom połowy pierwszego rękawa. A osiągnięcie to przyszło w oszałamiającym czasie niemal 7 miesięcy! (Tylko dzięki raverly wiem, że zaczęłam ją 26 lutego, bez kitu, to było tak dawno, że już nie pamiętam ;) )

Więc jeśli jej w końcu nie wykończę, to Jednoręki Bandyta wykończy mnie!

Dla dodania sobie animuszu i potwierdzenia, że wcale nie ściemniam - kilka zdjęć WIPa
Tak prezentuje się korpus z jedną rączką bardziej :)

Rękawy - oczywiście - wrabiane od góry. Przy tych warkoczach było to dla mnie małe wyzwanie (w końcu to dopiero drugi raz!), ale się udało. Mam tylko nadzieję, że uda się powtórzyć po drugiej stronie ;) (dzierganie dwóch na raz męczy mnie strasznie, więc podziękuję...)

A tak prezentuje się rękaw robiony od góry w okrążeniach. Wzór się świetnie nadaje do tej metody, bo nie bardzo widać różnicę czy jest machany góra-dół czy dół-góra (jak reszta sweterka). No i będzie modyfikacja: mam chwilowo dość przykrótkich i rozszerzanych rękawów gubiących się przy zakładaniu płaszcza, dlatego te będą przylegające i normalnej długości (albo tuż koło niej, jak włóczka pozwoli)

No i - dość nietypowo - mam już wykończone dekolt i dół :) Bo robienie tego rękawa tak mnie niekiedy nuży, że robię sobie skok w bok ;)

A model ten:

Dziś skok w bok przybrał obrót nieoczekiwany, zaczęłam drugi szary sweterek :) Teraz więc zmykam oglądać Julie i Julię i machać ściągacz 2x2 :)

PS. Dziękuję, że tak chętnie tu zaglądacie i komentujecie - to naprawdę przemiłe. Każde Wasze słowo cieszy mnie niezmiernie (choć nie zawsze w sensownym czasie odpisuję ;) )

W "ramach" prezentu...

2011-09-04T17:11:00.001+02:00

... dostała Emi swój sweterek (bo czapę już wcześniej). Prezentu zapakowanego tak

Co jest prezentem dla Emi każdy się domyśli pewnie. I każdy zauważy, że pod paczuchą różową są jeszcze dwie seledynowe. No bo jak to tak - Mała ma prezent dostać, a jej rodzice nie? A gdzie uznanie za udaną produkcję?

A okazja była tym bardziej, że rodzice właśnie oddali (sami sobie) do użytku sypialnię. Sypialnię cudo. Sypialnię marzenie. Taką, w której człowiek od razu czuje się jak nad morzem, ciepłym, greckim chyba... I jakoś zupełnie niespodziewanie za szum fal godzą się robić przejeżdżające pod oknem sypialni tramwaje. Magia.

W ramach prezentu rodzice dostali więc po... ramce. Morskiej. Nie tak ciepłomorskiej jak ich sypialnia, ale w końcu ta woda na całym świecie jakoś tam się łączy, nie? Więc nie bądźmy szczególarzami ;)

Ramki powstały na bazie zakupionych kiedyś przez moją Mamulę ramek biedronkowych. Wyjątkowo były nieciekawe, ale tanie jak barszcz (biedronkowy) więc zakupione zostały z myślą o przeróbce w ilości sztuk dwóch. I sporo na tę przeróbkę czekały, jeśli się nie mylę jakieś 4 lata :) Z czego ostatnie pół już "w robocie" poniewierały się po naszym domostwie ku totalnej rozpaczy "mężczyzny, co bajzlu nie znosi".

Ramki wyprodukowano metodą oszczędnościową, z tektury oklejonej papierem :) Papier był wściekle żółty, nie dziwne więc, że pierwszym krokiem było zamalowanie ich na biało akrylową farbką. Jedna z nich ciut się przy tym "wygła" - ale to nie szkodzi, w końcu to hendmejd i idealnie być nie musi (a nawet nie powinno).

No a później to już nalepianie znaczków. Pracowicie gromadzonych przez kilka lat z myślą o Em. Bo te sopockie znaczki to takie "nasze specjalne" są.

Żeby nie było nudno znaczki na każdej z ramek ułożone są trochę inaczej.

A na koniec jeszcze lakierowanie (nieprzesadne, ledwie 3 warstwy, bo kończyłam na ostatnią chwilę ;) ) lakierem V33, czyli jedynym z jakim sobie radzę jako tako, bez bąbli i smug.

I teraz stoją morskie ramki w morskiej sypialni :) A ja kombinuję już w głowie co by tu jeszcze spsocić z tymi znaczkami, bo sporo mi ich zostało :)

origEMI, czyli Ormiańska Księżniczka

2011-08-31T17:51:00.009+02:00

UWAGA: znów przynudzę zdjęciami! Ale tym razem to wszystko wina Em, która zrobiła miliardy zdjęć, a jedno piękniejsze od drugiego ;)

Przewinięcie strony w dół grozi też porażeniem piorunującą dawką różu :)

Dobra, ostrzegałam :) To teraz do rzeczy.

Czas temu jakiś, mniej więcej w połowie sierpnia, Em poprosiła mnie o czapeczkę dla Emi. Ale miała to być czapeczka specjalna, taka, która nie będzie dziecięciu właziła w oczy. I szydełkowa. Kwestie pozostałe, w tym kolory, Em zostawiła mi.

Wybrałam się zatem w odwiedziny robocze do przyszłej właścicielki, wychodząc z założenia, że najlepiej się działa mając modela pod ręką. A zaopatrzyłam się w dwa motki kupionej wieki temu Alminy, w kolorach wściekle i przesłodko różowym.

Modelka nie marudziła podczas przymiarek, szydełko sunęło równo, więc podczas kilkugodzinnej wizyty na miejscu powstała czapeczka.

Na plaskacza wygląda tak:

A na dziecięciu - tak:

Z bliska widać, że przód został "wymodelowany" kombinacją słupków, półsłupków i oczek ścisłych:

Efekt zamierzony został osiągnięty!

Sama czapka jednak, ze względu na orgiastyczne kolorki, nie do wszystkiego pasowała. Więc korzystając z nadarzającej się okazji do obdarowywania, zrealizowałam projekt, który kusił mnie od dawna. I z pozostałych dwóch motków (tak plus minus) Alminy, na najbardziej ostatnio eksploatowanych drutach, 2,5 mm wydziergałam origEMI, czyli Baby Surprise Jacket wg wzoru pani Elizabeth Zimmermann.

Sweterek robiłam oczywiście "na oko" opierając się na opisach znalezionych w sieci, głównie tu.
Ma nietypową konstrukcję, dzierga się go w jednym kawałku i na końcu (ale przed zszyciem) wygląda tak. Później trzeba chwilę pokombinować "jak to złożyć?" - stąd "moja" jego nazwa, bo bardzo mi się kojarzył z papierowymi składankami. O konstrukcji jeszcze będzie bliżej.
Wbrew moim obawom po pierwsze - trafiłam z rozmiarem, a po drugie - sweterek nie krępuje ruchów, mimo że jest "kwadratowy". Dowody? Bardzo proszę :)

Widzicie jaka zadowolona?

No to wracamy do konstrukcji. Jedyny szew to szew ramion/rękawów. Postanowiłam go więc nieco wyeksponować. Od wewnątrz "zszyłam" robótkę oczkami oczkami ścisłymi, przechodząc płynnie do obrobienia brzegów przodów i dekoltu.

Na prawej stronie "szew" wygląda tak.

Jak widzicie paski na przodzie i tyle układają się inaczej, to właśnie "wina" konstrukcji.

Ja zresztą jeszcze je urozmaiciłam dając jako wierzch lewą stronę robótki - bo podobała mi się dużo bardziej. Ale sweterek nadal może być noszony na stronę dowolną.

A na zakończenie dane techniczne:
czapka Emi
Model: własna improwizacja
Włóczka: Almina w dwóch kolorach, łącznie niecały motek
Szydełko: 2,5 mm

sweterek origEMI
Model: Baby Surprise Jacket

Włóczka: ta sama Almina, łącznie ok 1,5-2 motków
Druty: KP 2,5 mm

No to jeszcze rzut oka na całość ;)

Czy widząc ten zestaw ktoś ma wątpliwości dlaczego Emi została okrzyknięta Ormiańską Księżniczką?? ;)

Szary-mary, hokus-pokus!

2011-08-28T22:00:00.002+02:00

Ach, gdybyż się tak dało niekiedy przyspieszyć drutowanie... Zwłaszcza takiemu na "patyczkach" 2,5 by się to przydało, nie? ;)

Niestety nikt jeszcze takich przyspieszających czarów nie wymyślił. I niekiedy dzierganie ciągnie się wręcz niemiłosiernie. Jeśli w dodatku wzór to prawie same gładkie (no, z odrobiną ażurku), kolory mało urozmaicone, a rozmiar to wyjątkowo nie XS to można stwierdzić, że w sweterku nic magicznego nie ma. A jednak. Coś w nim wyjątkowego jest - to pierwszy sweterek dla Mamy jaki zrobiłam. Wiem wiem, wstyd, nie powinnam się przyznawać. Ale prawda jest taka, że nie tylko mnie, ale i Mamie jakoś do takiego projektu nie było po drodze. A jakiś czas temu (tiaaa.. na początku roku ;) ) usiadłyśmy i nie tylko, że w ogóle ma być, ale też w jakich kolorach i fasonie udało nam się ustalić, na jednym posiedzeniu! :) Więc jednak - magia!

Później było już oczywiście mniej magicznie, bo dziergałam go przez prawie 4 miesiące (co udało mi się ustalić wyłącznie dzięki notatkom w ravelry, mam wrażenie, że trwało to znacznie dłużej).

Jeszcze później było kilka kombinacji, bo oczywiście wzór wzorem, a mój pomysł poszedł swoją drogą. Ale ostatecznie powstał! I został zaakceptowany! (a Mama należy do gatunku Mamus Niewylewnus ;) za co też ją uwielbiam). I nawet nie protestowała przeciwko roli modelki!

Oto on!

Model: zmodyfikowany model 17 (inny dekolt, inna włóczka, inne rękawy, inny ścieg karczku, brak kieszeni, inne wymiary...) z gazetki Sandra 6/2010

Włóczka: Virginia w kolorach Z-1 i T-2, odpowiednio 2 i 1,5 motka

Druty: KP 2,5 mm, szydełko 3,5 mm

To z założenia "mały sweterek", dopasowany, do narzucenia na t-shirt latem lub golfik zimą. Nie ma zapięcia, bo jakoś nie potrafiłyśmy zdecydować czy i jakie ma być. Na razie jest więc na agrafkę, a w razie co - można dorobić :)

Ażurek na połączeniu dołu i karczku pięknie się prezentuje na tle wybranej przez Mamę niebieskości.

Nowością dla mnie było zrobienie rękawów wrabianych od góry, rzędami skróconymi. Bałam się trochę tej metody, ale przeczytałam raz jeszcze opis u Fiubzdziu i poszło! Jak chyba wszystkie dziergaczki, które spróbowały - pokochałam tę metodę.

I jeszcze kilka zdjęć na "plaskacza", pokazujących model w całości

I raz jeszcze początek rękawków - strasznie mi się to podoba

Ramiona zszyte tradycyjnie - ale to jedyne szwy w tym sweterku

Wszystkie brzegi wykończone są plisą w ząbki. Na przodach i dekolcie oczka nabrane są z brzegu i po wyrobieniu odpowiedniej wysokości plisy i zamknięciu oczek plisa jest "przyszyta" szydełkiem.

Mnóstwo z nim było roboty, ale efekt mi się bardzo podoba. I chyba polubiłam takie ściubolenie małymi drutkami, następny "projekt" też powstał na 2,5. A teraz przesiadłam się na czwórki i jest mi jakoś dziwnie :)

A teraz zapraszam na deser. Ciasto wprawdzie "nie pierwszej świeżości" ;) bo zdjęcia powstały jakieś 3 tygodnie temu, tylko z pokazaniem jakoś się nie złożyło. Ale było bajecznie pyszne. No i musiało być proste, skoro nawet mi się udało, przy moim nieortodoksyjnym podejściu do trzymania się proporcji (odchodzę od oryginału dokładnie tak jak przy dzierganiu). Zasadniczo "przepis" stąd.

A sezon na śliwki chyba jeszcze trwa, nie? To smacznego :)

Rozdanie u Theli

2011-08-26T19:50:00.001+02:00

(strasznie mi się ostatnio ta nazwa, znaleziona na blogach kosmetycznych, spodobała :) )

Theli mówi, że czerwonego nie lubi. Po co się ma męczyć? Ja lubię bardzo :) A jak wygram, to może się wreszcie z Theli spotkamy, w końcu Poznań nie taki ogromny ;)

WAC 6/III - album Nayanki

2011-08-20T00:30:00.003+02:00

Po pierwsze uspakajam - jestem, żyję. Coś tam nawet dziergam. Coś tam nawet mam skończone i sfotografowane, pokażę niebawem :) Ale najpierw obiecałam ciąg dalszy zmagań z WAC.

Niemal dwa lata po wyprodukowaniu prezentuję album Nayanki. To już przedostatni, który mam do pokazania. Album Ggagatki (7/III) do mnie nie dotarł.

Nayanka (tu blog bardziej craftowy) wrzuciła temat sobie bliski - podróże. Mi bliski, hm... niekoniecznie. Ja taki bardziej typ domatora jestem ;) Ale tak się akurat złożyło, że tuż przed otrzymaniem albumu zaliczyłam Bardzo Ważną Podróż - na austriacki lodowiec. Podróż o tyle ciekawą, że nie znoszę zimna, przestrzeni zbyt szerokich i śniegu :) No i jeździć na nartach też za bardzo nie lubię. Ale było cudnie. I o tym właśnie opowiada album.

Miało być kolorowo. Radośnie. Głośno.

W album wplecione zostały: wydruki papierów przeróżnych SP, wydruki alpejskich zdjęć, napisy wytłaczarkowe, "klisze" wycięte z bristolu, ze dwa oczka, biały żelpen (mówiłam już kiedyś, że go uwielbiam?). No i przede wszystkim po raz pierwszy wówczas wykorzystałam ukochane Polskie Abecadło, o którym później było tu kilka razy. Ale to był raz pierwszy, zapowiadany zresztą tu. No i całość podoba mnie się, jak te znaczki właśnie :) Może dlatego, że robiło się super? I superekspresowo ;)

A teraz uspokajam (już po raz drugi w tym wpisie) - tak, pamiętam, że zapowiedziałam zebranie grupy do albumów wędrujących. I zajmę się tym. Jak tylko czasu będę miała na tyle, żeby wiedzieć, że znajdę go odrobinę na zmajstrowanie albumu - wtedy odezwę się do tych, co się do mnie odezwały :)

Następny post będzie już drutowy. I...szydełkowy też trochę.

Nie dzieje się nic

2011-07-12T21:40:00.001+02:00

A raczej wręcz przeciwnie - dzieje się tyle (np. pracowa nieustająca orka na ugorze), że na drutowe dzianie nie mam czasu, sił i chęci. I zapału, bo Szary-mary dobrnął do pach, nie mam pojęcia jak z rozmiarem, przyszła właścicielka (czyli moja osobista Madre) wybyła na północ, a raz już pachy prułam, więc nie bardzo chce mi się powtórki z rozrywki...

A jak się nie dzieje, to na blogu nuda i pustka i kurz :) Więc dla ratowania sytuacji (a także dla przypomnienia, że jednak istnieję gdzieś tu jeszcze) pokazać mogę tylko "okolice".

I tak - czasem gotuję. Gotowałabym więcej, ale nie tylko sytuacja jak w dzianiu (czyli brak "wielkiej trójki"), to jeszcze na domiar złego - dla siebie samej mi się nie chce tym bardziej :) A odgrzewane już tak dobre nie jest. Ale niekiedy są jeszcze weekendy. I wtedy talerz wygląda, na przykład, tak

Tak: to lśni wręcz od tłuszczu. Tak: ten tłuszcz to również masło (choć oliwa głównie). Ale nie: to nie smakuje jak "tłuszcz z czymś" :) To smakuje jak pyszny młody bób, chrupiąca papryka, delikatny bakłażan, aromatyczne od ziół (i bardzo delikatne oraz zupełnie nie suche) mięso kurczaka i cudownie jędrna kasza :)

A prócz gotowania - golę. Maszynka okazała się niejednorazowa (co w dzisiejszych czasach zakrawa na cud!) - można do niej dokupić (za całe 3,78 zł) nożyki i golić bez końca :) Nie tylko bosko to relaksuje, ale też pozwala ze znalezionych w SH starych "łachów" wydobyć fajne ciuchy.

Widzicie jak znikają te białe kłaczki?

Zabrałam się też za golenie szarego żakietu. Opatrzył mi się, a nadal jest fajny. Idzie więc do renowacji i w świat. Był wprawdzie dość sporo noszony, ale stan jego ogólny oceniam na 4 (z + nawet) i może komuś jeszcze posłużyć. Rozmiar to (na oko) 36/38. Jeśli ktoś jest chętny - proszę o kontakt na maila izuss[małpa]o2.pl z propozycją ceny.

Jak był młody szary żakiet wyglądał tak, teraz nieco wizualnie "zmiękł"

A poza tym - nie dzieje się nic :)

PS. Robię jeszcze kolejne (4!) Afrykańskie kręgi. No nuuuuda

PS 2. Ale i nowy model naszyjnika powstał. Może jeszcze coś w nim zmienię, więc na razie nie pokazuję.

PS 3. A w kolejnym wpisie przynudzę przedostatnim wpisem do WAC :) BTW - może byłby ktoś z Czytaczy chętny na albumową wymianę? To nie musi być "czysty" scrapbooking, oczywiście. Strasznie się za tym stęskniłam i chętnie bym się pobawiła w jakąś wymianę, a nie bywam ostatnio w miejscach, gdzie się je organizuje. Jeśli ktoś chce - kontakt też na maila :)

Włóczkowe pikle

2011-06-26T23:30:00.004+02:00

Niespodziewanie nadeszły (i minęły) kolejne urodziny. Na szczęście z upływem czasu, przynajmniej póki co, problemów nie mam.

Mam za to wokół siebie cudownych ludzi, dzięki którym nie tylko fajnie spędziłam ten dzień (i okoliczne), ale też będę mogła poczynić prezentowy zakup motocyklowy - już niebawem :)

Ale dostał mi się też prezent nietypowy i - w zasadzie - bonusowy. Ann nie tylko kupiła coś pięknego, ale też wzruszyła mnie pomysłem na zastosowanie. Więc nie pozostało mi nic innego jak ten pomysł zrealizować

Słój jest wielki, tych kilka motków, które dziś naprędce wrzuciłam wypełnia go ledwie w połowie.

No i super pasuje do otoczenia - np. self-made lampionów z ponawiercanych puszek ;)

Chyba mam fazę na szarości ;) (w sesji udział wzięły modelki: Gloria, 3 Virginie i Medusa)

Dobra, nie mogę się powstrzymać - jeszcze jedna fota...

Notes

2011-06-24T10:00:00.005+02:00

Nie tak bardzo dawno pojawił się w naszym życiu ktoś z Krakowa. I dzięki Krakowowi za to! :)

AF jest... krakowski właśnie. W tym znaczeniu, jakie słowu temu nadają Poznaniacy - nieco poetycki, obracający się w świecie pisarsko-artystycznym, leciutko oderwany od rzeczywistości (czego, jako tkwiąca w niej po szyję "prusaczka", trochę mu zazdroszczę...). Tak przynajmniej wyobrażam go sobie :)

I szalenie jest sympatyczny.

AF też nas chyba polubił i daje nam to odczuć. Dlatego postanowiliśmy go czymś obdarować.

Powstał więc notes na różne zapiski, bazgroły i inne sposoby odnotowywania myśli. Powstał z rzeczy, które zbierałam od lat: bo mi się podobały, bo miałam sentyment, bo ciekawe, ładne, stare, niepowtarzalne. Kawałki fotografii, stare talony, serwetki, okładki od papierów kolorowych pamiętające podstawówkę. O których wiedziałam, że "gdzieś kiedyś", ale nie bardzo wiedziałam "kiedy" i "do czego" je wykorzystam... I nadszedł dzień. Najpierw pomysł, później jego doprecyzowanie, a później 2 popołudnia zabawy*.

Okładka z szarej tektury, niezbyt ozdobna - to w końcu to męski notes.

A w środku - kilkanaście (kilkadziesiąt?) kart, a każda inna, na inne myśli i okazje. Ze starych kopert, tekturek, druków, z różnych papierów. Z tych wszystkich zbieranych przez lata "strzępków". I z wyszukanych w necie fotografii Krakowa.

Przy okazji wróciłam do techniki namiętnie wykorzystywanej w liceum: robi się kserokopię/wydruk wybranego obrazka (najlepiej dość kontrastowego) w wersji "odbicie lustrzane", przykłada do papieru właściwego stroną zadrukowaną, białą stronę przeciera się dość obficie rozpuszczalnikiem i intensywnie dociskając, np. łyżeczką, przenosi się obrazek na papier. W liceum używaliśmy terpentyny, teraz świetnie się sprawdził zmywacz do paznokci. Uwaga - działa tylko na wydrukach i kopiach starczego typu - nie laserowych.

Notes zamyka się na sznurkową kokardkę.

Prócz różnych papierów, kopert i ścinków, klawiszy ze starej klawiatury, czarnego cienkopisu, ołówka oraz złotego i białego żelpena, użyłam też stempla z ILS, który czekał na taką właśnie okazję. I pierwszy raz przeszyć maszynowych w pracy z papierem - bardzo, bardzo mi się spodobał ten efekt.

Napisałam ten post w czwartek - ale z publikowaniem postanowiłam poczekać, aż prezent dotrze. Na razie więc napiszę, że mam nadzieję, że się spodoba. I że się AF nie obrazi, za to co nawypisywałam we wstępie ;)
edit: napisał, że się podoba. Podobno nawet BARDZO :)

* byłoby jedno, ale w tzw. międzyczasie kot wziął wypadł z balkonu :) I teraz ma gips na łapce. Ale poza tym - cała jest i zdrowa.

Brand New Baby!

2011-06-13T20:20:00.000+02:00

No może już nie takie "brand new", w końcu jutro mijają 2 tygodnie od kiedy Nowa Właścicielka Misiokocyka jest wśród nas :)

Tak prezentuje się kocyk, gdy nie trzeba go już ukrywać:

dużo więcej zdjęć w SEGREGATORZE

Tak prezentują się razem:

Przypominam info "techniczne"

Model: Teddy Bear Baby Blanket

Włóczka: Medusa, 2 motki

Druty: KP 4,0, szydełko 3,5

Kocyk ma 3x4 lekko oszukane (machnęłam się licząc kratki), odchudzone misie i dość szeroką plisę francuza.

I w założeniu stanowi część kompletu, czekam tylko aż Mała podrośnie na tyle, by nie spadały z niej najmniejsze paputy ;)

WAC 8/III - album Kigi

2011-06-10T17:00:00.013+02:00

Ki wymyśliła temat tyle ciekawy, co trudny. Dlaczego trudny? Bo nie jest łatwo robić wpis o miłości i nie popaść przy tym w zbytni banał. O niepopadaniu w banał w ogóle nawet nie ma co marzyć ;)

A zależało mi bardzo, bo Kiga fajnie i nietypowo rozwiązała okładkę.

Zabierałam się więc do niego dość długo. Aż w końcu uznałam, że nic lepszego nie wymyślę, że mam wszystko czego mi trzeba, że piosenki Barbry Streisand z głowy się nie pozbędę i że tak, albo wcale.

Czego tu nie ma? No dobra, jednak łatwiej będzie wymienić co jest: wydruki dwóch papierów do digi (chyba Shabby Princess), mini karty do gry, podfarbowana i oklejona koralikami część sztucznej lilii, którą ze 2 lata wcześniej dostałam od Szaji, czerwona rafia, klamerka metalowa, koraliki, pieczątki (z tych motylków najmniej jestem zadowolona... jakoś stemple wyjątkowo mi nie leżą) i czarny marker do płyt, napis z wytłaczarki, zasuszone ze 3 lata wcześniej listki z jakiegoś bukietu (!) i mająca dobrze ponad 20 lat tarcza licealna mojego chrzestnego :)

I kilka zbliżeń, oczywiście (je, rajt, kilka... ) ;)

Oj, stary to wpis...

Wiem, że były jakieś zawirowania, nie wiem, czy ostatecznie do Kigi dotarł. Ja posłałam go dalej... Więc - gdzieś jest :) Na szczęście - choćby na zdjęciach :)

Klejnoty urozmaiceniem nudnej roboty

2011-05-30T21:45:00.003+02:00

Markery przywędrowały dziś do mnie pocztą. Hania-Mumumka chciała odwdzięczyć się w ten sposób za próbki Medusy, które jej posłałam, dziękuję! :)

Z miejsca się w nich zakochałam! Są jak małe klejnoty. I to w pięknych kolorach.

Nawet z nimi w dłoni wciąż jednak miałam jeszcze wątpliwości, bo od zawsze wydawało mi się, że takie markery są niewygodne, że haczą, że nie wiem co jeszcze. Dlatego pędem wracałam do domu, żeby jak najszybciej spróbować. I wiecie co? Nie miałam racji. Są bardzo wygodne!

Zresztą - Mumumka zrobiła je tak precyzyjnie, że nie ma nawet najmniejszego zadziorka!

A nudna robótka od razu stała się mniej nudna - człowieka aż gna, żeby dotrzeć do następnego klejnociku. I rzędy lecą ;)

Ostatnio jednak rzędy lecą znacznie wolniej. Nawet oczek za bardzo nie przybywa. Wszystko przez nowe hobby. Zaczęłam bowiem oglądać świat z takiej perspektywy :) Jeżdżę oczywiście w charakterze "plecaka", do samodzielnej jazdy jakoś mnie nie ciągnie.

A dzięki motocyklowym wycieczkom prowadzę badania nad równinnością Wielkopolski ;)

Dobrze, że przez zimę poczyniłam zapasy włóczek - teraz tylko kaski, kurtki i inne ochraniacze mi w głowie i to one przez najbliższe miesiące będą rujnowały mój portfel...

Spódnica czy spodnie?

2011-05-28T13:50:00.002+02:00

Nie potrafiłabym chyba powiedzieć co wolę. Jedno i drugie, w zależności od nastroju.

A bywa, że jedno Z drugiego :)

W zeszłym roku (a może dwa lata temu? nie pamiętam dokładnie) kupiłam sobie w jakimś SH (no dobra, nie w "jakimś", bo dokładnie wiem gdzie, ale nie powiem - to świetne źródło :) ) lniane spodnie. Strasznie mi się podobały ich wykończenia, no i materiał - niejednolity, jakby lekko tweedowy. Możecie sobie wyobrazić taki len? No, to one właśnie takie były. To w zasadzie len z domieszkami (chyba, nie miały metki), więc wyjątkowo mało się gniotły.

I wszystko byłoby super, gdyby nie to, że od początku były za duże. Nieznacznie, jeden rozmiar, ale przy moich śladowych biodrach już było to problemem. A że tej zimy mi się ciut zmalało jeszcze, to stały się już dużo za duże. Pozbywać się ich nie chciałam, za bardzo mi odpowiadał ich kolor..

Postanowiłam więc przerobić je na spódnicę. Powstała we wtorkowe popołudnie.

Kota też chce pozować ;)

Jak ją zrobiłam? Rozprułam wewnętrzne szwy nogawek: szew środkowy tyłu aż do paska (jeśli spodnie nie są dużo za luźne nie trzeba aż tak daleko, ale trochę większe w biodrach niż planowana spódnica powinny jednak być, bo inaczej będzie ciasno, no i muszą mieć szerokie nogawki), a szew przodu do zamka (ostatecznie jednak - ze względu na różnicę rozmiarów, biodrzastość spodni i niebiodrzastość mnie - przesunęłam też cały zamek, choć nie jest to zawsze konieczne - wiem, bo to chyba moja 4 lub 5 spódnica ze spodni, kiedyś szyłam je namiętnie...). Na koniec, kiedy już pospinałam wszystko na nowo - ścinając kliny w spodniach potrzebne a w spódnicach nie i łącząc prawą nogawkę z lewą z przodu i z tyłu - odprułam prawie cały pasek (też dużo za luźny (to też nie zawsze jest konieczne) i - po ostatecznym pozszywaniu całości - wszyłam go na nowo.

Dobra, zagmatwałam strasznie, ale to naprawdę jest bardzo proste :)
Moja "nowa" spódnica w wersji biurowej prezentuje się tak.

Jest dość wąska, z "funkcją skradania" bo - trochę z lenistwa, a trochę dlatego, że tak mi się bardziej podoba - nie zrobiłam rozporka z tyłu. Mam jeszcze trochę materiału, więc jak mi się zachce i uznam, że jednak jest potrzeba to da się dorobić :)

Na razie udało mi się dojść i wrócić z pracy, więc źle nie jest ;)

Najbardziej się cieszę, że udało mi się "ocalić" pasek, bardzo mi się podobają w nim te ozdobne szwy. A dzięki temu, że dorobiłam zaszewki na przodzie i nie tykałam szwów bocznych ominęło mnie prucie stębnówki.

I na koniec zdjęcie pt. "trochę mnie razi słońce i nie widzę, czy mieszczę się w kadrze, ale dzielnie pozuję". Strasznie mnie rozbawiło, więc dzielę się z Wami ;)

Wziuuuut! Zmiana tematu

Zwykle o takich rzeczach nie piszę, ale jestem tak zadowolona, że nie mogłam się nie podzielić :)

Kupiłam sobie ostatnio kosmetyki Sally Hansen do makijażu, na allegro, rzecz jasna, w polskich sklepach ich nie widziałam (byłam przekonana, że ta firma to wyłącznie pielęgnacja paznokci). Moje zakupy to podkład matujący i puder redukujący pory.

Oba są - jak dla mnie - strzałem w dziesiątkę!

Podkład: lekki, delikatnie transparentny, ale na tyle kryjący, by wyrównać koloryt. Pierwszy od baaaardzo dawna (od zawsze?) podkład wystarczająco dla mnie jasny i nie wpadający w róż! Wreszcie moja twarz ma taki kolor, jaki mieć powinna :) I matuje cudnie. Zgodnie z opisem sprzedawcy to nie jest taki "pudrowy mat", raczej efekt czystej, zdrowej skóry. Spokojnie starcza go (efektu) na 10 godzin życia zawodowego. Później jest ciut gorzej, ale inne podkłady, które testowałam (a było ich sporo) wysiadały znacznie szybciej. Nawet matujący Vichy mniej mi się podobał, bo tu mam miłe uczucie "przewiewności" powłoki :) Dodatkowo ma ponoć właściwości oczyszczające skórę - to jednak pewnie da się stwierdzić po dłuższym stosowaniu.

Puder: to dopiero jest czad! Pierwsze użycie, mimo przeczytania wcześniej opisu i pozornego przygotowania, było szokiem. Puder jest sypki, w tubce, w zestawie jest pędzelek (taki jak pędzle do podkładu), na który wysypuje się z tubki biały proszek (wyglądający jak soda). A proszek, natychmiast po zetknięciu ze skórą, zmienia się... w wodę! Tę "wodę" należy rozprowadzić po twarzy. Ponieważ już sam podkład ładnie matuje, a puder jest całkowicie transparentny, stosuję go tylko w newralgicznych miejscach: tam gdzie skóra najbardziej się błyszczy i gdzie pory są większe.

No i sprawa niebagatelna - stosuję od tygodnia i nie ma śladów uczulenia, a ostatnio uczulało mnie już prawie wszystko.

Słowem, jeśli ktoś ma takie oczekiwania jak świeży wygląd + brak efektu maski (raczej "makijaż, którego nie ma") - polecam.

Art-Piaskownicowa fotoGRA kolejna

2011-05-26T07:50:00.000+02:00

Zawartość torebki...

Chyba jestem nietypowa, bo nie noszę w torebce większości rzeczy, które noszą inne kobiety: pilniczków, nożyczek, mokrych chusteczek, pudru... A, nie powiem, często by mi się przydały :)

Przez blisko dwa lata chodziłam niemal wszędzie z torebką wielkości większego futerału na aparat, mieszcząc w niej wszystko co potrzebne: portfel, dwa telefony i klucze :)

Teraz to trochę ewoluowało - przede wszystkim znów jeżdżę do pracy tramwajem i mam czas na czytanie. A ostatnio czytam WYŁĄCZNIE Pilcha. Śnię też głównie o Pilchu, ale to temat na zupełnie inną opowieść ;)

I żeby formalności stało się zadość: zgłaszam zdjęcie do zabawy Art-Piaskownicy :)

Nieciekawie (no, prawie)

2011-05-17T23:10:00.005+02:00

Nieciekawie jest teraz na drutach, ale o tym w dalszej części odcinka.

Bo na razie będzie o tym, co z drutów już zeszło. W kolejności niechronologicznej.

Ostatnio zeszła Afryka II zwana Żarówą. Ann w swojej pojechała do Wawy i - najwyraźniej - tak się z nią obnosiła, że nie miałam innego wyjścia, jak zrobić drugą. Dla przemiłej osoby (znanej mi wyłącznie z Ann opowieści i za pośrednictwem fb, ale jednak), więc zastanawiałam się prawie niezauważalnie :)

No dobra, przekonało mnie też to, że była okazja zamówić włóczkę u Ulki, a przecież jeden motek bez sensu, a przecież nigdy się nie wezmę za opis Ćwira! jak nie zrobię drugiego, a przecież właśnie wpada ekstra kasa na włóczkę nową... Ta galopada myśli nie trwała zbyt długo, wierzcie mi ;)

Tak czy siak - Żarówa poleciała dziś (a może pociągiem pojechała? nie wiem jak to załatwia PP) do Wawy zapakowana tak

To jak jest zapakowana zawdzięczam wyłącznie Oli - kissy :*

A w środku zawartość, która na udającej modelkę mnie wyglądała tak (wbrew pozorom taki kolor bardzo fajnie pasuje do korporacyjnego "uniformu" i przyjemnie go ożywia)

Powstała zatem kolejna wersja sev[en]circle, o którego moim wykonaniu więcej piszę tu. Włóczka tym razem to Medusa, reszta parametrów - jak poprzednio.

Ale to nie wszystko co (z)robiłam w międzyczasie. Powstał też Misiokocyk. Misiokocyk będzie pół-niespodzianką: wiadomo, że będzie, wiadomo, że różowy i wiadomo jak ogólnie wygląda ten "model" - ale ostateczny efekt zostanie pokazany w odpowiednim momencie.

Dlatego póki co tylko krótkie info techniczne:

Model: Teddy Bear Baby Blanket

Włóczka: Medusa, 2 motki

Druty: KP 4,0, szydełko 3,5

I fotka zajawkowa, która nic nie zdradza :)

No dobra, a teraz nuda ;)

Bo moim zasadniczym projektem jest teraz maminy Szary-Mary. Na razie idzie nieźle - mam już jakieś 25 cm, a robię tył i przody łącznie, na 2,5 i na dodatek na dole sweterek jest mocno szeroki. Ale jestem dzielna. Pokazywać nie bardzo jest co: czarne, gładkie (i okłaczone przez kota...), najciekawszym elementem są ujmowania oczek na bokach ;)

Ponieważ jednak natura nie znosi próżni - czyli coś z drutów zlazło, coś wskoczyć musi - zaczęłam też próbkę nowego sweterka. No bo odkryłam, że nie mam nic domowego rozpinanego i szarego, skandal, nie? ;) Włóczka to - uwaga, będzie szok - Medusa ;)

Mam jeszcze jedną Medusę w domu, na kopię Ćwira!... Chyba jestem od niej uzależniona. Czy to się jakoś leczy? ;)

Leń

2011-04-28T18:50:00.003+02:00

Siedzi na tapczanie i marnuje cały dzień. Dzień za dniem.

Ot, taka metoda na urlop w mieście ;) czasem i tego potrzeba - kto na co dzień w robotowo-domowym kieracie, ten wie, że niekiedy o niczym innym się nie marzy jak o nicnierobieniu.

No dobra, skłamałam niechcący, coś tam robię: porządki (leniwe), pity wypełniam (z bykami a później poprawiam ;) ), spaceruję tu i tam, przeglądam garderobę. Na zakupy od czasu do czasu się wybiorę (ha! garsonka, spódnica, koszula i buty! a wybór wszystkiego zajął mi łącznie +- 30 minut ;) ).

No i sadzę ziółka - w pięknych nowych skrzyneczkach, na balkonie, ale tak sprytnie ulokowane, że nawet nie muszę z domu wychodzić, żeby ich uszczknąć - wystarczy otworzyć okno :)

czyżby ktoś jeszcze miał na nie smaka? ;)

No i czasem nawet coś tam dziergam. Też leniwie.

Na druty wskoczył sweterek z Virginii dla Mamy. Ale: druty mają rozmiar 2,5 a sweterek zaczyna się od 374 oczek przerabianych gładkim prawym, w dodatku w kolorze black ;) Więc pokazywać nie ma co. Pokazać za to mogę próbkę tego co będzie dalej (za jakieś 200 lat pewnie...)

Prócz jej zrobiłam próbkę z Alize Bamboo. Jestem zachwycona - miękkością włóczki, tym jak się dzianina blokuje, tym jak się układa. Mniej koniecznym rozmiarem drutów (znów 2,5) i paskami, które się tworzą. Ale na to ostatnie znalazłam metodę - prawą stronę zrobię gładkim lewym, o!

strona prawa (moja lewa)

strona lewa (moja prawa) ;)

ściągacz, który ma być tylko wykończeniem robótki, a nie rzeczywiście ściągać,
zblokował się wręcz idealnie

melanż na gładkim lewym

No i mam nadzieję, że nim urlop się skończy wezmę się w końcu za szycie. Kusi Brahdelt (tu i tu), kuszą zakupione ostatnio burdy (zwłaszcza numer 2/2011 i te modele). Nawet Ann, jakby mnie chciała podkusić, oddała mi ostatnio płaszczyk, z którego O. w końcu wyrosła. A on zdaje się mówić, że to szycie to całkiem fajne jest ;)

Płaszyk powstał kilka ładnych lat temu (5? 6?) z... materiału na markizy i cienkiej flaneli. Był więc przeciwdeszczowy i milutki, a przy tym lekki. Ponieważ O. rosła głównie wzdłuż, pasował na nią bardzo długo - jakoś tak od 1,5 do 3,5-4 lat. Z czasem tylko przedłużyłam mu rękawy :) Model to, oczywiście, burda, ale zabijcie mnie - nie pamiętam która :)

I kilka detali: udawane kieszonki

Wykończenie przy szyi

I kaptur

Tak tak, cały czas pamiętam, że niektórzy (może jeszcze wciąż) czekają na opis Ćwira! Nawet już zaczęłam, ale nie dałam rady. Jednak nie traćcie nadziei - obiecuję, że w końcu się zmuszę :)

Afryka

2011-04-10T21:25:00.004+02:00

Nie wiem dlaczego, zabijcie, taka właśnie nazwa wlazła mi do głowy i trzyma się uparcie. Chyba dlatego, że prosty naszyjnik składa się z 7 kręgów i że powstał specjalnie po to by zdobić dłuuugą szyję Ann. A to chyba miało prawo skierować mnie w tę stronę, no nie?

Model: sev[en]circle

Włóczka: Bawełna Anilux, 100% bawełny, ok 30g

Druty: KP 4,0

Wzór jest strasznie fajny (no dobra, nie mam pojęcia jaki jest "wzór", bo robiłam na oko - po tym jak ściągnęłam darmowy opis z ravelry i zobaczyłam ile można napisać o takim maleństwie stwierdziłam, że tak będzie znacznie łatwiej), prosty i ekspresowy, ale efektowny. Kiedy go zobaczyłam od razu wiedziałam do kogo będzie pasował wręcz idealnie: minimalizm, zdecydowana forma, intensywny kolor.

Tych siedmiu kręgów-sznurków nie robi się oddzielnie: łączy je wspólny pas (u mnie 20 o.) a same sznury powstają z krótkich odcinków gładkiego prawego (u mnie po 6 rz., długość różna, od ok 80 do 115 o.)

I tylko to ciągłe przerabianie pierwszego rzędu... :)

Ale warto było. Ann capnęła do sesji naszyjnik jeszcze lekko wilgotny i zupełnie jej to nie przeszkadzało w zostaniu w nim na dłużej...

Projekt jest świetny na resztki włóczek, i na bank planuję jeszcze przynajmniej jeden - dla siebie, rzecz jasna :)

Żółto mi :) (no bo co mogę napisać, skoro Ćwir! już było?)

2011-04-07T20:10:00.005+02:00

Oto jest. Pan Ćwir! we własnej osobie. Nie bez powodu zasuwałam wczoraj drutami całe popołudnie - czułam, że go skończę, że wyschnie do rana i będzie można poobnosić w pracy i że po pracy pogoda mi dopisze, wypuści na chwilę słonko zza chmur i uda się cyknąć foty. No bo Ćwir! wywołuje wyłacznie takie, pozytywne emocje.

Więc: raz, dwa, trzy, uśmiech!

Model: Ćwir! mój własny z głowy, który - mam nadzieję - spłynie w weekend na papier

Włóczka: Medusa Xima, kolor rozbielony żółty, niemal 300 g

Druty: KP 4,0 i 3,0 na ściągacze, szydełko 2,5 do wykończeń

Ćwir! to sweterek z założenia biurowy, dopasowany i prosty. Gdy go robiłam wielu osobom wydawał się nawet za mały, ale zauważyłam, ze Medusa ma - jak niemal wszystkie włóczki z bawełną - tendencję do rozciągania się w noszeniu, a raczej, dokładniej rzecz ujmując, do dopasowywania się do sylwetki :) W każdym razie - malutki Ćwir! nie pije i nie dusi, a to już dobry znak.No i oczywiście może być noszony w mniej sztywnych zestawach też.

Robiony był oczywiście od góry i w jednym kawałku, trochę z tym nawet przesadziłam i w jednym miejscu niepotrzebnie się upierałam by nie urywać nitki - na szczęście w noszeniu nie widać tego, że przy dekolcie z jednej strony jest więcej rzędów gładkich pomiędzy pasami ryżu niż z drugiej :)

Talię formowałam ujmując i dodając oczka po bokach - wyraźnie widać tę konstrukcję. I to chyba najbardziej w robieniu od góry lubię - że łatwo jest na bieżąco mierzyć i formować pod siebie.

Wszystkie brzegi są wykończone ściągaczem z oczek przekręconych - okropnie upierdliwym w robocie, ale akurat tu mi pasował, myślę, że fajnie gra z ryżem. Dekolt i mankiety są dodatkowo obrobione rządkiem półsłupków.

(więcej fot - wiem, trudno uwierzyć ;) - w SEGREGATORZE)

Generalnie - zadowolona jestem bardzo. Że udało mi się dokładnie zrealizować pomysł na głęboki okrągły dekolt robiony od góry (a szłam całkiem na żywioł), że starczyło mi włóczki, a to co miałam wykorzystałam niemal do końca, że sweterek tak dobrze się nosi.

W nagrodę więc, za dobrze wykonane zadanie, kupiłam sobie włóczki :)

Virginia na sweterek dla Mamy

Bawełna na naszyjnik dla Ann

I teraz się waham co zacząć pierwsze: naszyjnik, który powinien pójść szybko, czy dawno już obiecany sweterek?

Na koniec, na specjalne EM życzenie - pan HP :)

mój ON

niewidzialne miejsce do miziania

i cudna obudowa

I ogłoszenie: do sprzedania jest Gołębi. Miałam go na sobie dwa razy, śladów noszenia nie ma. Ewentualnych chętnych poproszę o maila.

I co? Jajo!

2011-04-05T08:50:00.000+02:00

Mało dziergam od kilku dni. Bo się reorganizuję :)

Po pierwsze - ogarniam na nowo rzeczywistość popołudniową z mężem pracującym do nocy, obiadami do "lanczboksów" i ciiiiszą taką na chacie, że aż w uszach piszczy. Niby mam więc do wieczora opór czasu dla siebie (i drutów), ale jak się go ma za dużo, to jakoś się człowiek do roboty właściwej (czytaj: dziergania) zabrać nie może, tylko się snuje z kąta w kąt.

Po drugie, od soboty, ogarniam nowego sprzęciora. Mój stary poczciwy dell padł jakoś zaraz na początku roku (a i wcześniej średnio już chłopak radę dawał), niby nowy był w planach od dawna, ale akurat się ciągle coś nie składało. I oto właśnie w sobotę, pod wpływem impulsu i trochę z rozpędu, zakupiony został cudny hp. Z miejscem do miziania, którego nie widać i klawiaturą numeryczną, która (wreszcie!) przestała być w laptopach ewenementem. No cudny jest. Co nie zmienia faktu, że się dość boleśnie oswajam z nowym układem klawiatury i nowym systemem operacyjnym (o tak, to szczególnie uciążliwe jest...).

Ale przede wszystkim, w związku z punktem powyższym, ogarniam pliki. Tysiące (a może już miliardy?) plików - zdjęciowych głównie. Straszny ze mnie pod tym względem chomik. W dodatku mało systematyczny. Zebrały mi się tych zdjęć masy całe, na 3 różnych dyskach i - raz kozie śmierć - zaczęłam to układać.I układam... I układam...

Liczę na to, że kiedyś skończę ;)

Tymczasem, żeby łyso nie było (bo Jednorękiego Bandyty aka Ćwira! na razie nie ma co pokazywać) wrzucam wyszukane na dysku (a jakże!) jaja szydełkowo-koralikowe.

Wyszydełkowane daaawno temu jakoś nie miały na blogu (chyba?) premiery.

Jaja (styropianowe) zostały obdziergane kordonkiem (głównie Snehurką, ale ten cieniowany, którego nazwy nie pamiętam, ma ładniejszy połysk) z koralikami uprzednio nań nanizanymi. A Turkusowe na koniec jeszcze dostało haft, a co!

A w następnym poście może już i Ćwir! się zaprezentuje. No i lecą kolejne włóczki, na sweterek dla Mamy - jakoś dotąd nic jej nie udziergałam i to niedopatrzenie koniecznie trzeba naprawić.
Bo Bamboo jeszcze trochę poczeka. Sweterek ma być z założenia letni (w końcu - ta włóczka chłodzi ponoć), więc nie ma się co z produkcją zbytnio wyrywać, żeby się do tego lata nie opatrzył :)

Ćwir! Ćwir!

2011-03-27T18:30:00.003+02:00

Tak tak, ćwiry mi w głowie i wiosennie. Ale nie od tego...

Najpierw bowiem wyznać muszę, że się zakochałam. Nagle, gwałtownie i na zabój (finansowy zwłaszcza). Zobaczyłam to cudo i przepadłam. Pierwszy raz w życiu zapisałam się na włóczkę! ;) A jak tylko dostałam mailem powiadomienie, że już (ładne mi już, tydzień czekania w męczarniach i tęsknocie!) jest, pobiegłam i kupiłam nie bacząc na stan portfela (akurat na tyle niesprzyjający, że włóczek żadnych nabywać nie powinnam, a juz na pewno nie takich, z których nie-do-końca-wiem-co...). I - po kolejnych kilku dniach oczekiwania - mam! Bamboo Fine Batik Design. Moja nowa włóczkowa low.

Niestety zdjęcia zupełnie nie oddają jej urody i kolorów. Najbliższe realiom są te na stronie e-dziewiarki.

Ale nawet tu trochę widać jej miękkość, delikatność i ten cudny połysk...

No i tak ją kocham, że od tygodnia leży nietknięta, nawet sfociłam ją dopiero dzisiaj. Bo to jest włóczka, która musi być JEDYNA. A teraz nie ma na to szans.

Po pierwsze - nadal na drutach siedzi drugi gołębi z Glorii. Jakoś chwilowo straciłam do niego serce. Przez ten kolor. No bo ileż można? Na dworze szaro, na drutach szaro... Zbyt szaro, zdecydowanie. Więc zapragnęło mi się kolorów (a Bamboo jeszcze do mnie leciało) i zapadła decyzja: Lu Lu idzie do prucia. Skoro włóczki na Lucy nie starczy, a szanse dokupienia idealnie takiego samego odcienia są bliskie zeru, to trzeba wykombinować coś innego. Najlepiej coś, przy czym ograniczony zapas włóczki nie będzie problemem. Czyli - sweterek robiony od góry i na okrągło. Nazywa się Ćwir!

Zaczęłam w poniedziałek (albo wtorek, środę?) i idzie całkiem ładnie. Wczoraj po południu było tak

Dziś koło 12 już tak

Całość to pełna improwizacja. Zachciało mi się dość głębokiego okrągłego dekoltu - i mam :) Wzór to pasy gładkiego prawego i pojedynczego ryżu. Na długość już prawie koniec (ma być krótko), o długości rękawów zadecyduje włóczka - zobaczymy na jakie starczy. Na szczęście 3/4 bardzo lubię, bo coś czuję, że na takich się skończy :)

Jest prosto i skromnie, idealnie do pracy na wiosnę ;) Nawet dziurki przy raglanie przy tej prostocie mogą uchodzić za ozdobę ;)

A na zakończenie - mały fotoreportaż ;)
Udało mi się odwiedzić Agatę. Dostałam przepyszną kawę..

...i równie pyszną szarlotkę z lodami i bitą... Mniam!

Zobaczyłam szał odkłaczania (no bo jak ja w nim byłam, to nie widziałam ;) )

A to włóczka, którą Agata ukręciła przy mnie z (ponoć) skopanej czesanki w jakieś, niech pomyślę, 30 sekund? Nadal nie wyszłam z szoku i nadal uważam, że "that's the kind of magic" :)

Art-Piaskownicowa FotoGra

2011-03-13T12:16:00.003+01:00

Art-Piaskownica znów rzuca wyzwanie. Staję. I fotografuję dopiero co przyniesione z piwnicy hiacynty. Ani na chwilę nie przestając się zachwycać, jak widocznie z każdą godziną wchłaniają w siebie coraz więcej słońca....

I jeszcze na dokładkę

Nawinęła mi się forsycja jeszcze. Czy wspominałam, że uwielbiam wiosnę?

WAC 9/III - album Mely

2011-03-12T20:00:00.005+01:00

Ten wpis albumowy powstał po dłuuugiej przerwie. Zawirowało mi w życiu wtedy i ostatnie o czym myślałam, to jakiekolwiek crafty. Album poleżał więc w szafie, razem z dwoma czy trzema innymi, ładnych kilka miesięcy.

A później wszystko się uspokoiło. I o tym też ten wpis do albumu jest, bo Mely nadała mu temat "nastroje".

Och, czegóż tu nie ma? I papiery (wydruk papieru z shabby princess), i znaczki (a jakże!), i fragment encyklopedii, i kwiatki, ćwieki, akrylowe kropelki, i ... kropelki na kwiatkach zrobione magikiem. I na dokładkę napis z wytłaczarki, cytat z ulubionej piosenki, guziki i zwinięte z Taty garażu podkładki. Misz-masz totalny, tak jak misz-masz ma się czasem w nastrojach. I kolorowo i czarno, oczywiście. I doły i szczyty.

Bardzo lubię ten wpis - dlatego, że wróciłam nim do zabawy i dlatego, że świetnie mi się go robiło. Nie wiem czy Mely go dostała - jak już wspominałam cała ta edycja WAC nie potoczyła się tak jak miała. Ale każdy kolejny wpis do albumu był fajną przygodą i choćby dlatego - było warto.

Szuszi?

2011-03-10T15:15:00.002+01:00

Nie samą włóczką żyje człowiek, czasem już naprawdę musi coś zjeść...

Brahdelt pytała o "nasz dzień", ja wybrałam sushi. W domu.

Od razu uprzedzam - nie jestem znawcą. Wiem tyle, że szykowanie tych zawijasów sprawia mi frajdę i bardzo mi smakuje to co ulepię. Z drugiej strony - myślę, że jakoś dramatycznie tradycji nie gwałcę - kilka książek o sushi przejrzałam i wynika z nich na ogół, że dodatkiem może być niemal wszystko, byle ryż był odpowiednio przyrządzony ;)

W naszych siedziały: wędzony łosoś lub makrela, marchewka, kalarepka i papryka czerwona pokrojone w słupki (w wersji surowej i delikatnie podgotowanej, ale wciąż chrupkiej), szczypior, czarny kawior, wasabi, majonez, czarny sezam i sałata zielona. No i oczywiście nori! Uwielbiam ich smak...

Pobawiłam się za to formą, były i maki i tekkamaki i temaki, a nawet odwrócone maki :) Jakoś za to nie kręcą mnie i nie kuszą nigiri, może następnym razem...

I widok ogólny na nasz pięknie przygotowany stół :)

Ale z imbirem to się nie pokochaliśmy... ;)

PS. Udało się ocalić kilka sztuk jako śniadanie do pracy na następny dzień - rewelacja!

Janioł

2011-03-07T21:20:00.004+01:00

Pamiętacie prezentową ramkę-lusterko? Okazuje się, że służy całkiem nieźle, całej rodzinie :)

Co mnie oczywiście cieszy, gdyż jest to rodzina fajna bardzo.

W jakiś czas po ramce powstał do kompletu specjalny Janioł-opiekun. Dedykowany. Na wyłączność. Już nie do podziału - on bowiem jest wyraźnie oznaczony.

Oznaczony znów abecadłem, a jakże!

Janioł powstał jako reinkarnacja Anioła, którego dostałam jakiś rok temu. Nie, żeby stara wersja była be - nie była. Ale jakoś się z Aniołem nie pokochaliśmy. Podobała mi się jego prosta forma, mniej detale (koronka, perełki i czerwień w różowe serduszka). Podobała jego zadziorność, mniej to, że - nie da się ukryć - jest durnostojką. A durnostojek unikam od jakiegoś czasu jak mogę. Anioł więc wywędrował , najpierw jednak zmienił się w Janioła, wdziewając białą szatkę.

Żeby nie było mdło - są kolorowe znaczki i kredką malowane szlaczki.

Ma też miedziane (przyprószone bielą, oczywiście) włosy i zadziorny kredkowy uśmiech.

Całość jest pociągnięta bezbarwnym lakierem akrylowym, więc nieścieralna, nieździeralna i bezpieczna.

Drutowo - oczywiście - znów się dzieje. Znów z Glorii. Znów gołębiej. Tym razem to chyba jednak tylko kolor przejściowy - bo innej Glorii dostać mi się nie udało. A ten popiel powinien się łatwo dać farbować. Być może te warkocze ostatecznie będą miały zupełnie inny kolor. Być może - bo zobaczymy jak wyjdzie :)

Marzą mi się szmaragdy, nasycone morskości, może głębokie fiolety... A z drugiej strony, do spódnicy, za którą chcę się wziąć lada dzień, właśnie ta szarość najlepiej by pasowała.

Na zakończenie - uśmiech raz jeszcze (bo się powstrzymać nie mogę )

Wodorosty i KMD (uwaga! post z typu straaaasznie długich i przegadanych)

2011-03-04T23:30:00.005+01:00

Dziergam. Intensywniej niż kiedykolwiek chyba. Sprzyja pogoda (zimno, bleh...), nastrój (bleh...), brak motywacji do opuszczania Przytulnego Kątka w Fotelu (pogoda + nastrój = bleh...). I sprzyja to, że normalnie chcą żebym dziergała. Oni. Ludzie! ;)

Na przykład taka Dobro Dobro ;)

"Kiedyśtam" dostała jej się e-Mily. Od razu zapragnęła więcej, w końcu dałam się namówić na Pasiaka-Zygzaka. Jak tylko go skończyłam - chciała jeszcze więcej. Ale byłam dzielna, nieugięta i w ogóle... zajęta dzierganiem dla innych ;)

No i oczywiście miałam mocne postanowienie "nic na zamówienie". Uhm, jasne...

Zrobiłam męskie skarpety i od razu zachciało mi się skarpet kolejnych. Ale jakoś nie miałam weny (i włóczki) na swoje, więc - sama zaproponowałam "to może Tobie Ci zrobię" ;) Wybrałyśmy włóczkę, odczekałyśmy swoje na przesyłkę, i się zabrałam.

Model: własna improwizacja na temat Prostej Skarpeciochy

Włóczka: Design Line, kolor (chyba) 4260, coś ok 50-60g, no może 70...

Druty: KP 2,5 mm

Brak modela (a w zasadzie modelowej nogi) pod ręką trochę sprawę utrudnia (zwłaszcza jak modelowa noga właśnie świat zwiedza...), ale w +- 2 tygodnie średnio intensywnego dziergania połączonego z podpruwaniem - powstały Wodorostowe warkocze. No nic nie poradzę, że mi się tak ta włóczka kojarzy (w rzeczywistości ma w sobie duuuużo więcej zieleni niż na którymkolwiek ze zdjęć, ale to pierwsze chyba realiom najbliższe; teraz się już nie dziwię, że nigdzie w sieci nie trafiłam na oddające kolor foty).

Skarpeciochy zostały ozdobione warkoczem biegnącym bliżej zewnętrznych krawędzi stóp, dzięki czemu łatwiej można ustalić, która jest prawa, a która lewa :)

Są dość niskie - zgodnie z zamówieniem; tylko ok 15-16 cm od pięty do końca ściągacza 3x2.

Niestety nie udało się uniknąć małych dziurek przy pięcie, ale pracuję nad tym i mam pomysł jak to rozwiązać w przyszłości :) Bo tak, będzie więcej skarpet. Wpadłam jak śliwka w kompot!

No dobra, ale skarpety ostatecznie skończyłam przecież pierwszego, a dziś już czwarty... W sam raz tyle czasu, żeby uporać* się z testem Kamizelki Urodzinowej Lete.

Zgłosiłam się na ochotnika, bo strasznie mnie jej prostota zaciekawiła. No i chciało mi się podziergać z merino, które Lete tak chwaliła :)

Zgłosiłam się i... uświadomiłam sobie, że nie bardzo mam w okolicy najbliższej małego chłopca :)

Znów więc to ja zaproponowałam współpracę Dobro Dobro.

Zanim jednak o robótce samej, wspomnieć muszę o Zamotanej Ulce - jest niesamowita! Nie wiem jak ona to robi, ale jej przesyłki dochodzą najszybciej. Włóczka zamówiona we wtorek ok 13:00 w środę o 8:30 była u mnie. Czad, nie?

Z włóczką w łapkach mogłam już oddawać się testom w pełni. I tak oto, w trochę więcej niż 24 h, powstała Kamizelka Młodego Gentlemana

Wzór: Birthday Boy Vest by Lete

Włóczka: Schachenmayr nomotta Extra Merino Premium, po 50g kolorów 0092 i 00026

Druty: KP 4,0 mm i 3,5 mm

Kamizelka bardzo mi się podoba - tak sama bezszwowa konstrukcja, jak i łączenie pasków rządkiem francuza. Ale najbardziej podobają mi się wykończenia (u mnie nieco zmodyfikowane przy podkrojach pach i dekolcie w stosunku do oryginału, bo robiłam ciut większą i leciałam na oparach włóczki) - bardzo są efektowne, a proste. W ogóle cały model - prosty a efektowny. I błyskawiczny.

Włóczka - fajna, choć cena najniższa nie jest (przy rzeczach większych niż dla maluchów te kilka-naście motków robi kwotę...), po zmoczeniu do blokowania na chwilę przyprawiła mnie o kołatanie serca - nie sądziłam, że stanie się aż tak wiotka. Ale zblokowała się pięknie, a kamizelka jest mięciutka.

A teraz chwilowo na druty mam domowy szlaban :) No i może słusznie, kilka rzeczy do szycia czeka...

Na zakończenie - wiosna, tak tak. Póki co taka udomowiona, ale czuć ją już i w powietrzu (powiedziała zakatarzona Iza i poszła spać)

* to nie jest dobre określenie - test był superfrajdą i zabawą wszak. Ale innego znaleźć jakoś nie mogę.

Gołąbek (w) pokoju

2011-02-23T20:19:00.007+01:00

No dalej! Niechże już będzie ta wiosna! Chce mi się móc wyjść z sesją w plener bez ryzyka odmrożenia sobie wszystkiego...

Tymczasem zdjęcia Gołąbka znów domowe - a więc nieostre i poruszone. Zdecydowanie jestem zbyt szybka jak na możliwości mojego aparatu w tych warunkach oświetleniowych ;)

Model: 12, Sabrina 1/2009
Włóczka: Gloria, 100% bawełna, ok 380g
Druty: KP 3,5 mm

Gołąbek to, z założenia, sweterek do biura, stąd takie a nie inne zestawienie. Dziś został przetestowany i sprawuje się świetnie. Bardzo też się spodobał, choć jest tak w sumie prosty.

W stosunku do oryginału poczyniłam pewne modyfikacje, obie w środkowym wzorze zygzaków. Modyfikacją celową jest rezygnacja z przesunięcia oczek (oryginalnie układ jest odwrotny niż w ściągaczu poniżej, u mnie oczka gładko "wchodzą" w szpic). Dziełem przypadku jest to, że rząd zygzaków jest tylko jeden - po prostu się kopnęłam i nie doczytałam, że schemat ma być powtórzony 2 razy. Ale najlepsze jest to, że zorientowałam się dopiero zszywając całość :)

Sweterek dał mi ostro w kość zszywaniem, ta włóczka i kolor wymusiły dokładność. Przez jakiś czas zamierzam więc wybierać takie modele, które zszywania nie będą wymagały.

Ale opłacało się - bardzo mi się podoba jak równo oczka układają się przy główce.

Nie obyło się i bez małych poprawek - po podwinięciu i podszyciu (!) listwy dekoltu odkryłam, że pomiędzy dwoma ząbkami pominęłam jeden narzut - centralnie na środku! Prucie, poprawka... ;) Listwa u dołu rękawów i sweterka bardzo mi się podoba i... całkiem nieźle udaje, że mam biodra ;)

A co teraz? Na drutach oczywiście kolejne skarpetki - myślę, że za tydzień powinny być gotowe. Planuję też sweterek dla Mamy - już bardziej wiosenny, dokładnego pomysłu jeszcze nie ma, ale coś już się klaruje. Mam też gołębiej Glorii na jeszcze jeden sweterek :) A bardzo się z tą włóczką polubiłyśmy, szkoda, że pomału "wychodzi" ze sklepów...

Tymczasem chciałabym jeszcze podziękować Kurczakowi i fasOLI, od których dostałam ostatnio dwa wyróżnienia

I powinnam je przekazać 10 innym blogerkom...

Prawda jest taka, że gdybym miała wymienić te, które mnie najbardziej inspirują i motywują do twórczych działań, musiałabym skopiować całą bloglistę z prawej :) W końcu - właśnie dlatego tam jesteście. Piszcie więc jak najwięcej, pokazujcie swoje cuda i mnie i innym :)

Nogi do góry! ;)

2011-02-15T15:10:00.001+01:00

Skarpety skończone :)

Nie było to może jakieś szczególnie mistrzowskie tempo, ale ani się nie spinałam, ani nie odmawiałam sobie po drodze innych rozrywek (w tym drutowych). Powstały w coś koło tygodnia.

Mężowskie hand-made skarpety nr 1, moje skarpety nr 2,5 w życiu.

Model: improwizowana prosta skarpeciocha

Włóczka: Regia Stretch, kolor 00131. Ok 75g

Druty: KP na żyłce 2,5 mm

Palce nabrane magiczną metodą a pięty wyrabiane rzędami skróconymi.

Układ pasków jest nieidentyczny, choć w motku kolory powtarzają się w stały sposób, miałam więc nawet pomysł, żeby "uszczknąć" trochę z początku drugiego motka i lecieć równo. Ale okazało się, że drugi motek nawinięty był odwrotnie, jakby "od końca" więc paski są po prostu odwrócone.

Podobają się i to jest najważniejsze. A mi strasznie się spodobało skarpetkowanie.

Dlatego jak tylko skończę gołębi sweterek (dwa wieczory? z blokowaniem i szyciem może trzy...) to startuję ze skarpetkami dla Dobro Dobro, tym razem planuję machać dwie na raz. Włóczkę już od dziś mam :) Ciekawe, czy oprę się próbkowaniu?